Vaak zijn maatregelen goed bedoeld maar missen draagvlak bij de mensen die ze moeten uitvoeren. Vaak ontbreekt een goede communicatie van de (nieuwe) beleidsregels binnen een organisatie, of vinden medewerkers dat hun eigen mening afwijken van nieuwe regels rechtvaardigt.

In het nieuws van vandaag was een verhaal uit Wales van een Koerdische vluchteling uit Iran die gebruik wil maken van gratis openbaar vervoer, een regeling ingevoerd sinds de opvang van vluchtelingen uit Oekraïne op gang kwam. Volgens de nieuwe regels voldoet hij er ook aan, maar door bekrompen optredens van ov medewerkers op de grond voelt hij zich regelmatig gediscrimineerd die vinden hij misbruik maakt van het systeem.

Dat dit onderdeel is van een globaal probleem met lippendienst snel betuigen zonder oprechte medeleven wat het lot van vluchtelingen betreft is een onderwerp apart. Daar heb ik het nu niet over.

Een ander voorbeeld stamt uit de tijd dat in Nederland het homohuwelijk een feit werd. Er waren trouwambtenaren die vonden dat ze op grond van hun eigen overtuiging mochten weigeren dergelijke huwelijken te voltrekken.

In beginsel is een arbeidsovereenkomst niet voorwaardelijk. Natuurlijk mag iedereen medewerking weigeren aan praktijken die de wet overtreden, maar waar daar geen sprake van is blijft maar een conclusie over: werkweigering.

Iedereen is vrij eigen overtuigingen te ontwikkelen. Er zijn wetten die gaan over het verkeerd uiten of toepassen van bepaalde opvattingen. Wanneer jouw overtuigingen betekenen dat jij jouw werk – waar je voor betaald wordt volgens een overeenkomst – niet naar eer en geweten kan uitvoeren is helaas jouw keuze beperkt. Jij kan jouw persoonlijke opvattingen opzij zetten en alsnog jouw opgedragen taken uitvoeren of jij kan ontslag nemen en een baan zoeken waar zo’n conflict niet in voor komt.

Waar de schoen wringt is de situatie waar de doelposten gaande de wedstrijd worden verschoven. Er gelden ineens regels of verplichtingen waar jij niet achter staat. Wanneer de nieuwe regels conform de wet zijn ingevoerd heb je als werknemer geen poot om op te staan. Hoe wrang dan ook, alleen een veranderingen van werkgever behoort tot de mogelijkheden; werkweigering is een gerechte aanleiding tot ontslag.

Het behoort tot de plichten van een werkgever om personeel zo goed mogelijk op te leiden en mee te krijgen bij nieuwe ontwikkelingen. Communicatie is vereist – iets dat in veel bedrijven lang niet altijd voldoende aandacht krijgt.

De overheid kan altijd goede voornemens uiten en vertalen in wetten en regels maar dat is niet het einde van het verhaal. Waar in de praktijk nieuwe regels gelden hangt alles af van hoe ze worden ingevoerd en worden zoveel werknemers mogelijk meegenomen hierbij.

Is het u opgevallen, dat vallen niet altijd door opstaan gevolgd wordt? Sis van Rossum (77) overleed recentelijk slechts 2 dagen na een val in haar woning. Acteur Eric Schneider (87) is net overleden, wederom ten gevolge van een valpartij.

Voor jongere, meer agile mensen klinkt het vast absurd misschien, maar ik kan je verzekeren dat omvallen wanneer je wat minder goed ter been bent echt geen pretje is.

Het hoeft niet eens in een botbreuk te zitten, al gebeurt dat natuurlijk ook. De doodsoorzaak heeft uiteindelijk weinig tot niets te maken met de valpartij zelf, alleen dat een series van stresspunten, zowel fysiek als mentaal, knappen ineens en leiden tot een catastrofe.

Mijn moeder (91) is ook zoiets overkomen. Zij viel om in de slaapkamer van haar woning. Zij struikelde gewoon. Wat daarna gebeurde eindigde een maand later in haar overlijden, doodsoorzaak totaal niet gerelateerd aan haar val.

Al had zij een alarm en was in contact met de meldkamer duurde het toch iets van 8 uur voordat een ambulance arriveerde. Al die tijd lag ze op de grond en kon ze niet op eigen kracht overeind komen. In het ziekenhuis werd ze verder goed verzorgd, maar de mentale klap was groot. Haar lijf worstelde met het opnieuw krachten bundelen maar dat werd belemmerd door een onderliggende conditie waar ze voorheen geen dagelijks last van had.

Mogelijk had een grootscheepse medische interventie geholpen maar bij mij had ze lang duidelijk gemaakt in haar volmacht aan mij dat ze zo’n ingreep niet wilde ‘als het zo ver is’. Haar antwoord op de vraag van de arts in het ziekenhuis of ze haar verder mochten onderzoeken was duidelijk: nee. Genoeg was genoeg.

Waar pleit ik voor? In ieder geval voor begrip van iedereen dat zwaartekracht fataal kan zijn voor mensen op leeftijd. Ik ben maar 66 maar zelf niet al te goed van been meer. Gisteren om de kerk te bezoeken moest ik mijn auto verder weg parkeren dan normaal dankzij de jaarlijkse braderie in die straat. Zonder schaamte pakte ik gewoon mijn wandelstokje mee. Dat helpt mij wat secuurder te lopen ten minste.

Thuis wanneer iets onder de bank rolt, bij voorbeeld, laat ik het eerder liggen dan zoeken. Wanneer ik eenmaal op de grond lig heb ik nu al de grootste moeite weer overeind te komen. Ben ik nu al afgeschreven? Ik dacht van niet! Maar ik moet rekening houden met fysieke beperkingen waar andere leeftijdsgenoten nog geen last van hebben.

Laten we met z’n allen zorgen dat stoepen en wandelpaden vrij van hindernissen blijven. Laten we rekening houden met een rollator in openbare ruimtes en winkels en dergelijke. Wieltjes gebruik ik zelf nog niet maar ik weet hoe het leven van mijn moeder ineens een stuk makkelijker werd toen ze accepteerde dat zij daar wel aan toe was.

Tot slot, blijf ik aan de grappige tekst in een aflevering van de Britse TV series ‘Keeping up appearances’ (in het Nederlands uitgezonden onder de titel ‘Schone schijn’. Hyacinth Bucket (uitgesproken ‘boeké’) bezocht een landhuis waar de vrouw des huizes (Bunty) dagelijks genoot van een middagborrel of twee. Ineens valt Bunty neer op de bank met de onvergetelijke woorden: Damn legs! Always the first thing to go!!

Gisteren vond de Britse versie van Prinsjesdag plaats in London. De Staatshoofd gaat bij een verenigde zitting van de beide kamers van het parlement het voorgenomen programma van de regering voorlezen ter markering van het begin van een nieuw parlementair jaar.

Bij talkshows en in de nieuwsmedia werd voor de verandering ook in Nederland hier aandacht aan besteed, niet vanwege de inhoud van de toespraak maar omdat juist voor het eerst in decennia Koningin Elizabeth dat zelf niet deed.

In de afgelopen 70 jaar dat ze op de troon zit heft zij maar twee keer verstek moeten geven, eerst toen ze zwanger was van Prins Andrew en later toen Prins Edward op komst was. Het is wel de eerste keer in ruim 500 jaar dat deze taak door de troonopvolger werd uitgevoerd in plaats van door ceremoniële functionaris van het parlement.

Mijn teleurstelling lag vooral bij de inhoud van de bijdragen van buitenlandse correspondenten en ‘royalty watchers’. Volgers twee schrijvers in het AD maakte Charles geen fouten bij het voorlezen van de toespraak. Nou, toch wel. Hele kleine, weliswaar, maar het was niet perfect. Mogelijk moet Engels dan je moedertaal zijn om dat te bespeuren.

Ook werd zijn optreden als een vuurdoop omschreven. Redacteurs opgelet! Het was eerder een oefenwedstrijd dan een inwijding. Hij heeft zeker vanaf zijn 21^e, toen hij tot Prince of Wales werd verheven, genoeg ceremoniële taken moeten uitvoeren en toespraken moeten geven. Hij heeft de speech ook niet zelf geschreven. Sterker nog, waar in bijna alle zinnen het over regering of ministers ging werd het in de eerste persoon geformuleerd (“My government…, my ministers…)” terwijl de regering nog steeds toebehoort aan Koningin Elizabeth.

Wat ik vaak mis bij buitenlandse correspondenten is inzicht in de diep gewortelde gevoelens van Britten. Mensen daar die de gloriedagen van de Engelse rijk hoog houden zorgden voor Brexit tenslotte. Ik doel dan niet op anti federale sentimenten die ook op het vasteland nog voor problemen en divisies zorgen, maar koppigheid over buitenlandse handel dat grote problemen in de toekomst zal veroorzaken nu de Verenigde Koninkrijk weer buiten de ‘common market’ zit.

Dezelfde mensen zullen ook niet zijn vergeten hoe Charles Diana jarenlang had bedrogen met zijn buitenechtelijke relatie met Camilla Parker-Bowles.

Nadat Elizabeth haar plek in de crypte van Windsor Chapel heeft ingenomen naast haar zeer geliefde Philip, zal Charles een aantal moeilijke jaren tegemoet gaan. Alleen William heeft het in zijn vermogen om een nieuwe tijdperk voor de Britse monarchie in te luiden, maar dat zal waarschijnlijk nog even duren. Zelfs dan is de toekomst niet zeker; ik heb nog niet get gevoel dat George tot een goede fakkeldrager zal ontpoppen, maar de tijd zal het leren.

Er gaat iets structureels mis in Nederland met de overheid. De stapel lege beloftes en holle woorden wordt toren(tje) hoog. Neem, bij voorbeeld, de principe van indexering.

Sinds 1 januari 2007 is de huidige belastingvrije kilometervergoeding van 0,19 euro cent van kracht. Wat voor 2005 gold was een reiskostenforfeit en per 1 januari 2005 is een nieuw systeem ingevoerd: de kilometervergoeding, verlaagd van € 0,28 / km naar € 0,18 / km. Twee jaar later kwam er dus een verhoging naar € 0,19 / km waar het is blijven staan.

Zeg maar eerlijk: welke prijzen staan blijven staan op het niveau van 2007? Ik weet dat verzekeringskosten en brandstofskosten wel omhoog zijn gegaan in die periode, en veel meer dan de stijging van mijn inkomsten!

In de Tweedekamer heeft Staatssecretaris Van Rij van Financiën vandaag gezegd dat: “iedere cent verhoging van de vergoeding kost de schatkist zo’n 130 miljoen euro”. Hij heeft vast wel gelijk, maar redeneert alleen vanuit het handhavingsprincipe.

Het is te gemakkelijk om minimloon tarieven, uitkeringen en pensioenen, en dingen als de belastingvrije kilometervergoeding elk jaar opnieuw te begroten op de winst voor de staatskist in plaats van de streep, de gekozen voet, elk jaar opnieuw te beoordelen volgens dezelfde criteria.

Het gedachtegoed van vooral de VVD is dat men zelf omhoog moet (kunnen) klimmen, en dus het uitblijven van indexering makkelijk kunnen bijbenen. Zolang de VVD een meerderheid van kiezers achter zich weet te scharen blijft die illusie bestaan. Van een gelijke speelveld is totaal geen sprake.

Indexering is een recht, niet een droom. Hoe kan ik vooruit plannen als ik nu al weet dat mijn staatspensioen de stijgingen van huisvesting, levensbehoeften en vervoer niet zal bijbenen? In de Tweedekamer moeten keer op keer opnieuw moties komen om de regering op te roepen achterstanden in te halen, die vervolgens worden afgewimpeld als te duur of te complex – en daar blijft het bij! Want – laat hier geen misverstand over bestaan – Nederland heeft zich hierover al uitgesproken bij wijze van de verkiezingsuitslag en de navolgende coalitieonderhandelingen.

Misschien moet de volgende nieuwe politieke partij ‘Index’ heten!

Al een tijd is bekend dat het aantal mensen die in armoede leven in Nederland fors is gestegen. Daar komt bij dat huur prijzen torenhoog zijn en de voorraad historisch laag. Nu krijgen we te maken met inflatie waarbij zowel energie en brandstof als voedsel fors duurder worden.

Het wordt tijd dat de regering kwam met een ingrijpende verandering van de belastingtarieven en uitkeringsbedragen. Een eerlijke vergelijking van de bedragen mensen dienen te kunnen overhouden nadat ze huisvesting en basis behoeftes hebben betaald met die van, zeg, 30 jaar geleden zou snel een antwoord moeten geven.

Zelf zou ik snel de belastingvrije voet drastisch verhogen, samen met een bijstelling van de laagste belastingtarief. Wanneer dit teveel voordeel geeft voor mensen die het niet nodig hebben – de echte rijken – kan altijd aan hun tarieven gesleuteld worden.

Ik hoef niet ten koste van de Staat in luxe te leven, maar had verwacht dat mijn AOW met een klein aanvullende pensioen voldoende zou zijn om mijn huisvesting en eten te kunnen dekken, maar dat dreigt binnenkort niet meer het geval te zijn. Dat kan toch niet in zo’n rijke land als Nederland gebeuren?

For the last week we have been treated to tragic pictures of an active war in Europe. Baby boomers like me grew up with the increasing hope that sufficient political effort was being put into preventing war in Europe again. There was a hiccup during the Cuban missile crisis, but imminent danger was averted and the world breathed a sigh of relief.

The United Nations and the European Union have done their best to short-circuit the tensions which can otherwise lead to war. In the current conflict between Russia and Ukraine the EU is not directly involved, and neither is NATO as yet. The United Nations may be a platform for all nations of the world to air their views but Russia has a permanent seat on the security council and can veto any motion sanctioning their aggression. It should be noted that both India and China have not used their vetoes for once and simply abstained.

Indeed, virtually the whole world has condemned in one form or another the invasion of a sovereign state by its much larger neighbour.

Russia has indirectly reminded the West that they have nuclear weapons and could be provoked to use them, but as yet other nuclear powers have not announced an increase in the threat level. We all know that as soon as one nuclear missile is launched, opposing powers will almost certainly reply in kind in the bat of an eyelid.

In the space of a week, our peaceful lives have gained a worrying edge to them. Vladimir Poetin is not someone to accept losing face, even when his target of regime change doesn’t end successfully. He can wreak destruction in a country but that doesn’t automatically break the spirit of the people there. This is no longer about addressing supposed genocide or securing a buffer state; Poetin wants to rewrite history and only his interpretation applies.

Faced with a mission that is not going according to plan, he will become more unpredictable than ever. Nobody can guarantee that he will not launch a nuclear attack, and that should worry us all. Major cities and infrastructure in Ukraine have been devastatingly attacked in the course of a week and none of us knows what the next week will bring. Unless Poetin takes a step back – or is forced to – we can only fear for the future of peace in Europe and await further death and destruction in Ukraine.

Een zekere kroegbaas uit Breda vindt de nieuwe corona lockdown maatregelen “desastreus”. Ik kan zijn reactie begrijpen, maar ik vind het oneerlijk.

Bijna elke keer sinds het begin van de pandemie heeft de regering te laat of te traag stappen genomen. Daar is terecht kritiek op gekomen. Nu, voor de verandering, zit Nederland voorop – nipt, maar toch voorop – met het nemen van ingrijpende beperkingen, en het is weer niet goed.

Die kroegbaas vergeet dat de vijand niet de regering is maar het virus. Mogelijk zijn de ziekte gevolgen iets minder hevig dan bij de huidige varianten – dat moet nog blijken – maar omdat Omikron veel besmettelijker is kunnen meer mensen ziek worden. Ziekteverzuim treedt ook op onder medewerkers in de ziekenhuizen net zo goed. Wachten tot dat we zeker weten dat het slecht uitpakt is geen optie – dan ben je te laat met het nemen van maatregelen.

Het is zeker zuur dat voor een tweede keer Kerstvieringen in het water vallen. Dat treft haast iedereen, terwijl Kerst een moderne viering is van een midwinterfeest, een tijd van opbeuren in afwachting op de lente.

Critici, aangemoedigd de media, schreeuwen moord en brand, terwijl dat eigenlijk niet helpt. De door ons gekozen vertegenwoordigers in Den Haag nemen beslissingen die weliswaar niet fijn zijn maar toch nodig zijn om de gevolgen van corona te minimaliseren.

Van de week hebben we woordvoerders van uit de onderwijswereld horen klagen over leerachterstanden. Sorry, maar een week eerder sluiten voor de kerst heeft daar haast geen invloed op. De kabinet heeft gezegd dat ze zullen kijken hoe snel de scholen juist weer open kunnen in januari – dat lijkt me in ieder geval positief.

Om terug te komen bij de natte horeca, en met een knipoog naar ander nieuws van de afgelopen week: kroegen en nachtclubs in Nederland staan niet op de Werelderfgoedlijst. Er wordt in sommige lagen van de maatschappij veel te veel gezopen, en het kan prima een tandje minder. Als er vraag is voor een product komen er leveranciers voor, maar een kroegbaas is slechts een leverancier, geen volksheld. Tijdelijke maatregelen zijn nu eenmaal nodig, en ik hoop dat in de tussentijd de overheid zich beter voorbereidt op de toekomstige uitdagingen.

Ga ervan uit dat we de komende jaren 2x per jaar een booster moeten halen. Betrek huisartsen erbij, al dan niet in combinatie met de griepprik. Gezien slechts 1 op de 200.000 maximaal binnen 15 minuten een hevige reactie heeft op de vaccinatie (0,0005%), schaf de nazittijd af en laat, net zoals bij de griepprik, mensen gelijk vertrekken. Zo stroomlijn je de hele vaccinatie procedure.

Voor nu moeten we leren leven met wat beperkingen – er zit niets anders op. Ik ben niet altijd eens met de heren Rutte en de Jonge maar hun taak is ook niet te benijden.

Het is echt onvoorstelbaar hoe de bijna overtuigende woorden van regeringen en experts uit binnen- en buitenland worden vertaald in bijna crimineel gedrag. Harde woorden? Neem deze voorbeeld:

Ik ben in 1955 geboren, en kreeg mijn 2^e coronaprik op 16 juni 2021. De eerste prikken moest ik halen in Waalwijk terwijl ik in Breda woon. De afspraken maakte ik online, en de optie om in Breda gevaccineerd te worden, of aan te geven hoe makkelijk ik me kan verplaatsen, werd me niet geboden.

Afgelopen zondag (12^e) mochten mensen geboren in 1955 online een afspraak maken voor een booster. Ik mocht dat niet doen, waarschijnlijk omdat die 6 maanden nog net niet voorbij waren. Echter werd zelfs de mogelijkheid om een afspraak te maken voor na 16 december werd mij niet geboden.

Maandag heb ik het weer geprobeerd online – maar dat werd alweer niet toegestaan.

Dinsdag sloeg ik over, maar op de persconferentie werd gezegd dat iedereen binnenkort vrij een afspraak kan maken mits ze meer dan 3 maanden geleden hun 2^e prik hadden gekregen. En ik maar denken dat de Gezondheidsraad de 6 maanden hadden voorgeschreven!

Vandaag (15^e) opnieuw geprobeerd – nu met succes. In het nieuws werd verteld dat de telefoonlijnen overbelast waren en dat iedereen die een muis kon bedienen gewoon online de afspraak moest maken. Ik las het verhaal van een 80 jarige die nog steeds probeert, dagenlang, telefonisch een afspraak te maken. Hij heeft geen computer – en, wat niet werd genoemd – waarschijnlijk ook geen DigID.

Maar goed, vandaag mocht ik wel online een afspraak maken, al weet ik niet precies waarom. Het is nog niet de 16^e, dus nog 1 dag te vroeg. Enfin, ik kreeg de scherm met 3 opties. Meer opties krijg je niet. Als geen van die drie schikken dan moet je bellen.

De eerste was voor 2 januari in Nieuwegein! Bijna 3 weken wachten en ook nog na alle feestdagen. De tweede was voor 22 december in Rotterdam (ik had al een verplichting in mijn agenda) en de derde was voor de 23^e in Eindhoven. Geen van die afspraken in Breda, dus.

De plek in Eindhoven is in het centrum, vlakbij het station. Het is ook nog om kwart voor negen ’s ochtends. Ik verplaats me liever met de auto – minder kans op besmetting – maar iedereen in Noord Brabant weet dat de weg Breda-Tilburg-Eindhoven erg file-gevoelig is. Ik zou met de trein kunnen gaan maar dan moet ik in de spits de trein in met alle risico’s van dien.

Al met al, best teleurstellend. Zelfs na ruim anderhalf jaar omgaan met corona lukt het niet om snel en gesmeerd de booster campagne uit te rollen. Ik noem het een schande.

Dat de Gezondheidsraad eigenlijk het startschot aangeeft en vervolgens de regering, dat accepteer ik. Dat de GGD optreedt nu alsof het een verassing is dat er opnieuw prikken moeten worden gegeven is een blamage. Pas gepensioneerde huisartsen, absoluut gewend om prikken te geven, mochten zich niet aanbieden als vrijwilliger zonder een solliciteerprocedure en bijscholing te volgen dat enkele weken duurt.

Er is iets fundamenteels fout in Nederland. Of het om compensatieregelingen gaat, of in dit geval de volksgezondheid, snel schakelen en handelen blijkt onmogelijk. “Het komt goed” hoor je al te vaak – maar nooit een goed antwoord op de vraag ‘wanneer?’

Er komt niet veel nieuws uit de Verenigde Koninkrijk de laatste tijd. We horen nu over autobrandstof tekorten bij de pompen omdat er niet genoeg tanker chauffeurs zijn, maar voor de rest is er momenteel veel in eigen land om over te schrijven natuurlijk.

De Britten hebben wel te maken met de praktische gevolgen van de eigen exit uit de EU. Seizoenarbeiders, chauffeurs, verpleegsters en dergelijke vanuit EU landen kunnen niet meer in de VK werken zonder visa. Natuurlijk was dat voor 1973 ook het geval maar dat is lang geleden. Waar arbeiders uit Oost Europa bereid waren minder loon te accepteren zijn Britten vandaag de dag niet tevreden met onderbetaalde banen.

Frankrijk en de VK zijn ook nog steeds in een gevecht gewikkeld rondom vissersvergunningen. Dat dreigt uit de hand te lopen, vooral als vanuit de EU stappen worden genomen om de afzetmarkt voor Britse vangsten wat strenger te bewaken of zelfs beperken.

Vandaag echter las ik een artikel waarover ik spontaan in de lach schoot. De Britse regering is van alles aan het proberen om de identiteit van het land opnieuw uit te vinden. Ineens hebben ze besloten dat de landsafkorting, zichtbaar op de achterkant van voertuigen, moet veranderen. Blijkbaar houdt de VN een register bij van die afkortingen – nooit geweten. In juli had de VK aan de VN laten weten dat vanaf 28 september de afkorting niet langer GB (Great Britain) zal zijn maar UK (United Kingdom). Dit om de verenigde status van de 4 binnenlanden te benadrukken. Overigens, niet omdat daar iets aan is veranderd.

Great Britain defineert een landmassa, waar overigens Noord Ierland niet toe behoort. Noord Ierland zit immers op de landmassa Ierland. United Kingdom is eenmaal de naam van het land en verwijst naar de politieke fusie van Engeland, Schotland, Wales en Noord Ierland.

De grap is dat er blijkbaar geen wet nodig is voor deze verandering. Niemand daar is verplicht een sticker met UK erop (of een nummerplaat met die letters erop) te voeren. Sterker nog, het zijn de buitenlanden waar Britse chauffeurs doorheen rijden die moeten bewaken of auto’s correct voorzien zijn van een landsaanduiding.

Het is eenmaal internationaal afgesproken dat voertuigen volgens bepaalde technische voorwaarden de weg op mogen. De landscode geeft gelijk aan in welk land aan deze voorwaarden is voldaan. Een soort CE sticker dus. Nou heb ik in ruim 40 jaar internationaal rijden nooit van een controle gehoord van deze stickers. Binnen het Schengengebied is het logisch dat controles niet plaatsvinden – wij mogen eenmaal vrolijk doorrijden over de binnengrenzen. Anders is het voor verkeer uit de VK. Er is  vanzelfsprekend een controlemoment voor of na de overtocht per boot of trein. In theorie kunnen die voertuigen toegang tot de wegen op het vaste land geweigerd worden wanneer ze niet de juiste lettercode voeren op de achterkant van de auto.

Denk aan Calais waar de meeste voertuigen uit de VK het vasteland bereiken. Calais, waar in het verleden vaak stakingen zorgden voor veel oponthoud voor vakantieverkeer. Wanneer de Fransen nu het leven zuur willen maken van de Engelsen, over de visserslicenties bij voorbeeld, hebben ze ineens een prachtig nieuwe middel in handen gekregen.

De Britten maakten duidelijk tijdens de Brexit dat zij zich weer willen distantiëren van Europa, gevoelsmatig althans. Door een onschuldige verandering van de landscode ontstaat een extra ergernis voor bestuurders die toch even het land uit willen. Geheid dat jongens rondlopen op de verzamelparkings van havens in Engeland om de nieuwe stickers automobilisten aan te smeren net zoals dat al jaren gebeurt rondom de verkoop van correctiestickers voor koplampen voor het veilig rijden op de verkeerde kant van de weg! Correctiestickers die overigens volgens veel autofabrikanten overbodig zijn door veel verbeterde koplampen die zorgen dat weggebruikers op andere rijbanen, links of rechts, niet meer hinder ondervinden van de lichtbundels.

Over vaccineren

Volkszanger Frans Bauer krijgt steun op sociale media voor zijn standpunt dat niemand verplicht is mee te delen of ze gevaccineerd zijn of niet, en artiesten hebben niet per definitie de taak om vaccinaties te promoten. Natuurlijk mogen ze dat doen als ze willen – de discussie ging om de verplichting.

Mijn belangrijkste sociale kring is mijn kerk. Daar, mede omdat de gemiddelde leeftijd ook hoog ligt, is vaccinatie geen moeilijk onderwerp. Niemand daar hoeft kleur te bekennen maar de meesten zeggen gewoon dat ze het al hebben laten doen. Dit hoeft geen drama te worden.

Het belang van de publieksgezondheid wordt door de overheid en de GGD uiteen gezet. Huisartsen zijn vertrouwenspersonen voor individuen. Wie verder in de publieksarena kleur wil bekennen mag dat doen – wel graag met onderbouwing. Iemand die zijn of haar keus niet prijs wil geven staat in hun recht om dat niet te doen – zo simpel is het.

Of toegang tot bepaalde activiteiten beperkt wordt op basis van testen, vaccinatie of opgebouwde weerstand is een keuze van de politiek en de branches zelf, zolang mogelijke uitsluiting van essentiële diensten rechtelijk is onderbouwd.

We zijn in Nederland de weg van meningsverschillen met elkaar uitpraten een beetje kwijt. Mogelijk uit een gevoel van onmacht worden stemmen verheven en dreigende of gewelddadige acties gepleegd. Hoe onrechtmatig beslissingen van de overheid lijken, uiteindelijk overeenkomstig onze status als democratie worden koersveranderingen alleen via de stembus afgedwongen. Natuurlijk moet er vervolgens een regeerakkoord komen dat recht doet aan de verkiezingsuitslag. De hoofdfiguranten in Den Haag dienen goed te beseffen dat hoe langer dit uitblijft, hoe ongeduldiger het volk wordt.