Some 20 years ago I was living in Denmark. Amongst other things I was assistant organist at St. Alban’s Anglican Church and one particular Saturday I had the rare occasion of playing for two weddings, almost back-to-back.

During the interval, I sat outside opposite the church in Chuchill Park to eat my packed lunch. A group of two or three joggers appeared along the path I was sitting beside and as they came closer I recognised one of them as being Crown Prince Frederik, presumably with at least one security guy in tow.

If I had stretched out my leg I could have tripped him up – that’s how close I have been to royalty.

Today saw that same crown prince assume the throne of Denmark, following the abdication of his mother, Queen Margrethe. She underwent back surgery last year and clearly felt it time to step down from public life, having as she did a more than able successor waiting in the wings.

The Danes are an openly laid-back folk and today was a public example of that. The former Queen only annouced her exit two weeks ago during her New Year’s speech. Little time to prepare for today, but little was needed. The stars of the occasion were a modest horse-drawn enclosed carriage and a 1958 Rolls Royce. The one carried the Queen from the Royal Residence to the Parliament building, and the King and his wife back again on the return journey, and the other the crown prince one way and the former queen the other.

A brief clip showing the moment when the abdication papers were signed was broadcast, followed by a poorly choreographed moment when the outgoing queen stood up to allow her son to take his place at the head of the table. They seemed unsure as to who should bow to whom, but broad smiles from both papered over the cracks nicely. She was then un-surreptitiously handed her walking stick and she duly exited stage rear.

The Danish royal family enjoys popularity ratings of over 80%, something most royal houses in the world would be jealous of. Queen Margrethe was somewhat hindered in earlier years by her late husband, Prince Hendrik, who could never accept the role of Prince Consort, and often fled the county seemingly without warning leaving his wife to conduct state occasions without her husband at her side.

She also put her second son’s nose out of joint last year when she decided his children no longer were to carry royal titles. Just as in other monarchies, new generations rqeuire a thinning down of the ranks to avoid balcony appearances becoming overcrowded – or the state coffers too burdoned with royal allowances, come to that.

Being second in line to the throne, or being a spare as Prince Harry has put it, is little fun once the course for the first in line has been established and they have their own children. Frederik 10th has four! One tabloid front-paged an engineered photo of a smiling Frederik and behind him a sour-faced Joachim, the King’s brother.

That however seemed to be the only shadow cast across today’s proceedings, which saw tens of thousands of Danes out on the cold streets of Copenhagen to catch their own glimpse of the Royals. The balcony scene was greeted with cheers and King Frederik seemed very moved by his reception. Down-under, Australians saw one of their own take her place as Queen of Denmark, almost as proud as the Americans thought they would be with Megan.

I like Frederik, as I also liked his mother. I think the constitutional future of Denmark is in good hands. Long live the King!

I do not know whether to laugh or cry as I read about Nadine Dorries and her evaporated peerage.

Whether or not her name was spirited off the resignation honours list submitted to Nr 10 by Boris Johnson, or whether she was actually found not be suitable for approval by the House of Lords Appointments Commission is of little interest to me.

What appears most farcical is that Ms Dorries feels it is her right to have (= get) her peerage, thus forever dispelling the illusion that such things were a kind of reward or recognition for services rendered.

The future Lady Dorries (or would that be Dame Dorries?) is exhibiting the behaviour of a spoilt child and lowering the value of life peerages for everyone, past, present and future.

Should it turn out that she should have been granted this honour, the only way she could possibly save face would be to throw her coronet, diadem or even her ermine robes, back over the railings of …

No, not Buckingham Palace this time, but number 10 Drowning Street. Charlie has clean hands on this occasion – I think.

Quite how so many recent incumbents of Nr 10 failed to tick so many boxes is a mystery to me. Theresa did her best, trying to mop up the spillage in aisle Europe left by David’s absurd gamble. Boris was a great leading actor (with a lousy hairstylist) but he failed to take his office seriously and elevated buffoonery to a fine art in the process.

Dear old Liz (no, not the late Queen) didn’t tick any boxes at all, poor thing, sending the national economy into downward spiral of ever decreasing circles. Rishi (or Clarence to those still able to remember Daktari) is rapidly discovering that being PM is no sinecure and the fact he has ticked the one box not one of his predecessors could will open up the field again in the next Tory leadership battle.

I do hope that when Rishi does go, they put the cat out aswell. Too obscure? Well, think of the slang word for a cat beginning with ‘m’ and you will soon get my drift.

HOLR (House of Lords Reform) is long overdue. I am totally in favour of an Upper Chamber, just not the way any Lord Tom, Dame Dick or whatever Harry obtains the right to sit there. Who do we, the people, want to have looking over the shoulders of the Commons? Some Lords and Bishops, fine. Some scientists, economists and other specialist groups also deserve a place there. Answers to this conundrum on a postcard please (remember them??) – and don’t forget to state ‘leave’ or ‘remain’ – just for the statistics, you understand.

Een Nederlandse Tweede Kamer lid met een veel te hoge dunk van zichzelf denkt dat hij in de voetsporen van Donald Trump kan treden. In niet al te bedekte taal suggereert hij dat een relatief klein aantal mensen door een bezetting¹ van het Parlement de regering ten val kan brengen.

Dat hij lid is van de fractie Forum voor Democratie maakt zijn tegenspraak duidelijk. Een klein aantal mensen vertegenwoordigen niet de meerderheid van mensen in Nederland, en zo’n actie zou per definitie niet democratisch zijn.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn zeer veel mensen in Nederland die niet eens zijn met de koers van de huidige regering. Mark Rutte heeft te lang aan het roer gezeten, en de VVD verdient geen overwinning bij de volgende Kamerverkiezingen. Steeds meer mensen voelen zich armer terwijl een klein groep rijken steeds meer vermogen in handen hebben.

In een democratie dient opstand te gebeuren via de stembus. Daar geloof ik in. Helaas is de politieke landschap dusdanig versplinterd dat het ingewikkelder is een vuist te maken tegen de VVD bij een verkiezing, maar toch niet onmogelijk. Teveel kiezers hebben het lef niet gehad om niet meer op de VVD te stemmen. Dat is waar de eerst volgende verkiezingen over moeten gaan.

Het OM moet nu ingrijpen was de uitspraken van Van Meijeren betreft, en snel. Het vervolgen van Wilders toen destijds liep uit op niets, maar Van Meijeren weet heel goed dat de tijd rijp is voor onrust.

Eerst corona, en nu de gevolgen van de Russische invasie van Oekraïne hebben de welvaart in Nederland sterk bedreigd. Hoge inflatie en een stagnerende woningmarkt zorgen voor grote problemen en veel onrust.

Een val van het huidige kabinet gevolgd door nieuwe verkiezingen is de aangewezen weg. Wat mij betreft mag fractiediscipline onder de loep worden gehouden; het zou mogelijk moeten zijn voor ontevreden fractieleden tegen de coalitie waar ze in zitten te kunnen optreden. In ieder geval dient de val van een regering door de volksvertegenwoordigers te gebeuren, en niet door de dreiging van een fysieke bezetting van het parlement.

Nederlanders die naar de stembus gingen hebben voor de huidige zetelverdeling gezorgd, en uiteindelijk moeten zij de volgende keer duidelijk maken door hun stemgedrag dat het anders moet.

¹ Correctie: dhr van Meijeren heeft het woord ‘bezetten’ niet gebruikt. De conclusie dat hij de bestorming van het Capitol in zijn achterhoofd had laat ik verder aan de lezer over. Dat hij zich niet terugdeinst taal te gebruiken als ‘tribunal’s’ blijkt uit eerder uitspraken van hem; zijn doel lijkt onmiskenbaar.

As of midday today, a couple of hours before nominations for Conservative Party leader have to be submitted, Rishi Sunak has already found at least half of the parliamentary party willing to state publicly that they support his candidature.

Angela Leadsom, among others, is quoted as saying Penny Mordaunt should not pull out of the race because it is important to have a choice. Mordaunt has only 27 declared supporters as I write this, nowhere near the minimum 100 needed to trigger a vote.

Leadsom however ignores the fact that the party members best qualified to assess the performance and abilities of Sunak and Mordaunt – the MPs serving in Parliament – are already indicating their choice in no uncertain manner.

I have no idea how Rishi Sunak will fare as Prime Minister, although I doubt he will crash and burn as Truss did. As a former chancellor he does at least have first hand knowledge of how economic policy should work, something that Liz Truss did not have.

Boris Johnson – at best, just a signal jammer – has, for the time being, left the building. He undoubtedly had the charisma it takes to figurehead a government but far too few scruples to withstand close scrutiny.

It is overall of much less importance that Rishi Sunak wasn’t the face of the last Tory landslide. He stands for the manifesto the party was elected on, and deserves the opportunity to follow that through. He has a mandate, that much is clear.

Misschien zijn tijden van inflatie minder bekend onder jongere generaties, maar boomers, bij voorbeeld, best wat meegemaakt tijdens hun leven. Ze zijn best wat gewend, maar zo’n verstoring van de opbouw van het huishoudboek is ongekend.

Er zijn gezinnen die ineens meer moeten betalen per maand voor hun energie dan ze kwijt zijn aan huur. Dat is de wereld op z’n kop.

Het midden- en kleinbedrijf komen met voorbeelden van een verhoging met een factor van 10 of zelfs 12. Maatregelen door de overheid zullen het leed gedurende het komende jaar verlichten maar er wordt gezegd dat marktprijzen voor energie nooit zullen terugkeren naar het niveau van de afgelopen jaren.

Helaas wordt vanuit de overheid als de media niet duidelijk uitgelegd aan mensen hoe wereldmarkten werken en hoe het komt dat de prijzen omhoogschieten voor producten die we al hebben.

Ik neem een voorbeeld. Elke week gebruik ik bij een maaltijd een blik witte bonen in tomatensaus (“Baked Beans”). Ik ben slim en heb in de kelderkast iets van 50 blikken staan als voorraad staan. Ik heb ze ingekocht op momenten dat ze in de aanbieding waren en, nog belangrijker, ze zijn al betaald. Ik kan een jaar vooruit met mijn voorraad. Of ik de komende maanden de kans krijg om die voorraad aan te vullen of dat ik over een jaar mijn afhankelijkheid van witte bonen in tomatensaus heb weten te doorbreken zal nog blijken. Voor nu ben ik voorzien en ze zijn al afgerekend.

Natuurlijk als de woensdag weer aankomt dat ik meestal zo’n blik gebruik zou ik een bedrag opzij kunnen zetten voor het betalen van een nieuwe blik ergens in de toekomst, maar ik kan met een gerust hart mijn kost voor de woensdag klaarmaken, wetend dat en nog 49 blikken in de kelderkast staan.

De gasvoorraden in Nederland zijn voor ruim 90% vol, en er zit genoeg in om binnenruimtes te verwarmen heel de winter door tenzij te temperaturen buitengewoon tegenzitten. Dat gas is al betaald. De laatste aanvullingen zijn weliswaar duurder ingekocht maar op zich bezit het land genoeg gas voor verwarming tot de lente van 2023.

Natuurlijk is men al bezig inkopen voor 2023 te plannen. Er is een ‘futures’ markt, een ‘options’ markt en een ‘spot’ markt. Dat laatste is een echte aankoop voor een afgesproken prijs en is het makkelijkst te begrijpen. Net zoals het op de kop tikken van een koopje op de weekmarkt of tussen de aanbiedingen van je lokale supermarkt. Een ‘future’ kopen is eerder te vergelijken met speculeren. Je ‘koopt’ een product dat nog niet eens bestaat tegen een met de kennis van nu afgesproken prijs. Zeker bij gewassen is dat altijd een gok – zal de oogst beter of slechter zijn dan voorspeld?

Een futures contract dat verhandeld wordt is een option. Options worden gekocht met winst oogmerk. De uiteindelijke dagprijs zou lager kunnen zijn dan de optieprijs maar schieten de dagprijzen in de toekomst omhoog dan maakt de houder van een optie een kans op een behoorlijke winst. Opties worden uiteindelijk gekocht door kopers die dringend op zoek zijn naar dat product terwijl normaal beschikbare bronnen ‘uitverkocht’ zijn.

Een van de taken van energie leveranciers – en overheden – is het slim inkopen ten behoeven van eindgebruikers: jij en ik, dus. Net zoals op de weekmarkt, de koopman die goede deals maakt met leveranciers kan de beste prijzen bieden op de marktstallen, en goed winst maken door een verhoogde omzet.

Wat voor de consument onduidelijk is is de reden voor hoger prijzen nu voor gas dat al in voorraad ligt. Ik ben geen econoom en het verhaal hierboven gaat erg kort door de bocht. Toch dient er beter uitleg te komen waarom ik niet met een gerust hart van mijn wekelijkse blik witte bonen kan genieten terwijl ik een voorraadkast vol heb voor het komende jaar.

Miljoenen mensen over heel de wereld zijn getuigen geweest van de uitvaart van Koningin Elizabeth de tweede. Je mag van alles vinden over al dat pracht en praal, maar de organisatie verliep perfect.

De verantwoordelijkheid lag in handen van een hertog. Al sinds 1672 is de houder van de titel ‘Duke of Norfolk’ in Engeland de uitvoerder van de taken van Graaf Maarschalk. Tegenwoordig bestaan die taken uit het organiseren van grote ceremoniële gebeurtenissen zoals koninklijke bruiloften en uitvaarten, en de jaarlijkse equivalent van Prinsjesdag.

De huidige Duke of Norfolk, Edward Fitzalan-Howard, had het enorm druk met de regie van de koninklijke begrafenis vorige week, allemaal heel begrijpelijk. Hij viel door mand toen politie hem bezig zag op zijn gsm toen hij achter het stuur van zijn BMW aan het rijden was.

De magistraten leefden met hem mee toen hij de omstandigheden uitlegde maar kon deze overtreding toch niet door de vingers zien. Zijn rijbewijs is voor 6 maanden ingevorderd en hij kreeg een fixe boete. Volgens de rechtbank heeft hij ruim voldoende middelen om hem de komende maanden te laten rijden, en zijn taak als regisseur van de kroning van Charles de derde, waarschijnlijk ergens in de zomer volgend jaar, kan hij alsnog prima uitvoeren.

Een van de grootste gevaren op de weg is het gebruik van een mobiele telefoon achter het stuur. Daar mag geen uitzondering doorglippen. In die zin vind ik het zelf helemaal terecht dat werd veroordeeld.

Heb ik medelijden met hem? Totaal niet. De mogelijkheid en apparatuur om hands-free te bellen tijdens het rijden bestaat al lang. Waarom hij daar niets voor had geregeld is niet bekend. Het had hem veel ellende en geld kunnen sparen!

I have tried my best to follow the unfolding and execution of all the plans following the death of Queen Elizabeth and I have spotted a couple of things I think should be adjusted for next time around.

The first of these concerns the meeting of the Privy Council. For the first time – predictably – television cameras were present to show both parts of the extraordinary meeting called to confirm the accession of the new King. A much too small a table was placed for the signing of two large documents by King Charles. This part of the meeting clearly had not been rehearsed, even with stand-ins. First of all he had to rid himself of the book containing the texts, and he decided to pass them to Prince William as if he was a sort of gentleman-in-waiting.

The trays with inkpots and pens were placed between the documents and the King, and the chair was not placed in line with the first of these documents. We were witness to the King sliding in his chair, then deciding what to do with the tray with inkpots when he was adding his signature. When it came to the second document, there was more chair-sliding, and the dilemma that both of the trays were in his way. He started by moving the ink tray to his left but it resulted in stalemate. Somewhat irritated, he gestured to have the pen tray removed from the table. The second signature could then be placed.

The comedy did not end there. Prince William had to sign as the first witness, and of course the King had pocketed the fountain pen he had used. William had to beckon twice to be given a pen from the tray which his father had had removed from the table. He then chose to place the ink tray out of the way on top of the second document. If in the future historians discover smudges or marks on these documents, William did it!

When he was finished, he did have the presence of mind to leave the pen behind for Queen Camilla to use, but she decided not to worry about the ink tray, now back in its original position. She proceeded to sign the first document with her frilly sleeve reaching over the tray between the two ink pots. She managed the operation without further event but I had been afraid that her dress could have been ruined by a small wrong move.

So, to the logistical planners of the Privy Council: do a dress rehearsal beforehand next time, please!

My other gripe concerns the Prince’s Vigil in St Giles’ Cathedral, Edinburgh. Actually, my critical eye had already caught a few dropped stiches at the Lying at Rest. The coffin was not placed centrally on the lovely hand-crafted catafalque. This should have been practiced by the bearers until they could have got it right in their sleep! The Royal Standard draped over the coffin was also not straight. This can easily be prepared by setting small marks or threads in the four corners where the standard hangs over the corners of the coffin.

Then, the stepped platform brought in to enable the crown to be placed on the coffin was not placed centrally; that could have been executed more elegantly. The four archers should also have practised more to make sure they stood at the same distance from their corner of the coffin.

However, my biggest objection concerns the so-called Prince’s Vigil. A vigil suggests a lengthy affair. My dictionary use a night as an example. By my watch, the ‘princes’ didn’t even spend a full 15 minutes at the coffin, and there is no way a quarter of an hour qualifies as a vigil, even symbolically.

Standing stock-still for any length of time is an art and not everybody is as able to maintain that position without moving. The Princess Royal was the least able to do so – but far be it for me to criticise that at all. However, I think Prince Edward certainly deserves a medal – he got top marks in my book for his decorum. His father, the King, did once or twice let his eyes wander but otherwise executed the procedure faultlessly. The BBC commentary – clearly not in possession of a fully annotated edition of the protocols – slightly misled us beforehand suggesting that Andrew would be dressed in uniform for the vigil. Maybe he will be in Westminster Hall, we will see. However, his presence was just a tad too much in-your-face.

As one of the late Queen’s children, he had every right to be part of the procession and the vigil. It just seemed to me as if he was strutting a bit too ostentatiously, almost as if he was still trying to make a point. This is not the place or the time to examine his record but the dust has by no means settled and his rehabilitation nowhere near achieved. I have missed any sense in his demeanour that he realises that.

The Vigil should have been longer. I think an hour, even as a symbolic vigil, would have been better.