Dat vanuit de politiek beloftes worden gedaan die lang niet altijd waargemaakt worden is te allen tijde. Toen ik jong was werd in Engeland vaak teruggekeken naar de tweede wereld oorlog. Bepaalde Movietoon beelden uit die tijd zitten nog goed in mijn geheugen waaronder de terugkomst van Chamberlain (Minister President van de VK 1937-1940) uit München in september 1938. In zijn hand een stukje papier waarop een intentieverklaring stond van Adolf Hitler en Neville Chamberlain om, onder andere, nooit weer oorlog tegen elkaar te voeren. Chamberlain vatte de overeenkomst samen in de kreet: “Peace in our time”, oftewel Vrede in onze tijd. Een jaar later werd oorlog verklaard tussen de twee landen die ruim vijf jaar zou duren.

Ik begreep toen dat veel Engelsen weinig waarde hechtten aan die intentieverklaring, maar de Britse parlement wilde niet overgaan tot voorbereidingen om oorlog te kunnen voeren.

Er is weinig veranderd. Politici maken beloftes maar de praktijk loopt vaak anders. De voorbeelden momenteel stapelen zich op. Corona steun, watersnood steun, terugbetaling gedupeerden van o.a. de kinderopvangtoeslagaffaire, compensatie aardbeving schade, noem maar op.

Voor de camera’s ziet het er mooi uit. Met veel persaandacht worden die beloftes meegedeeld. Naderhand blijkt dat lang niet alles uitkomt zoals feitelijk werd belooft. Regels worden samengesteld waardoor sommigen buiten de boot vallen.

Velen kijken er niet van op dat zulke beloftes niet of niet helemaal worden waargemaakt. Wat wel nieuw is de manier waarop we tegenwoordig op de hoogte worden gehouden van verschillende verhalen. Mogelijk zijn mensen van de internet generatie niet zo bewust van hoe het vroeger was, maar alles bewoog wat trager toen het nieuws alleen maar in kranten of op radio en televisie verscheen.

Er wordt vol optimisme gesproken over de noodzaak van een nieuwe cultuur in Den Haag, alsof een verflaag alle tekortkomingen in een woning kan oplossen. Mijn inschatting is dat Mark Rutte volledig bereid is in te stemmen met die wens, maar in werkelijkheid alleen sleutelen aan de manier waarop alles naar buiten komt. Achter de schermen zal wat hem betreft niets veranderen.

Vandaag leerde ik van de radio dat periodieke bosbranden vaak goed zijn voor de natuur op zich. Te vaak in hetzelfde gebied echter niet. Wordt het niet tijd dat de bosbranden van Rutte en de VVD goed geblust worden? Gezien het stemgedrag in de laatste verkiezingen kan dat keermoment helaas nog even op zich laten wachten.

Wij kennen deze woorden van de verhalen uit de Verenigde Staten over de status van gay militairen. Het principe van niet vragen en niet vertellen kennen wij ook allemaal in Nederland.

Toen ik ruim 40 jaar geleden voor het eerst naar Nederland kwam las ik in een gids dat je beter in de kroeg niet kan beginnen over de politiek. Vooral is het niet de gewoonte om openlijk over jouw stemgedrag te praten, al geldt dat niet voor iedereen. Het is in de loop der jaren wat minder gevoelig geworden gezien de ontzuiling van de politiek, maar niet iedereen kan begrip opbrengen voor het stemmen op nieuwe, meer extremistische partijen.

Met bepaalde persoonlijke dingen hoor je vaker dat jij er niet mee te koop moet lopen. Wat een ander niet weet kan simpelweg niet tegen je worden gebruikt, en in een tijdperk van sociale media is dat zeker goed advies.

Op een soortgelijke manier probeert de Nederlandse overheid ook zo te handelen. Met succes overigens. Al bestaat de wet openbaarheid van bestuur (WOB) trekt juist de overheid, landelijk maar ook lokaal, daar zo weinig mogelijk van aan. Kort samengevat, als een overheidsinstantie bepaalde informatie niet vrij wil geven halen ze alles uit de kast om dat niet te doen. Dit kan variëren van vertragingstechnieken tot het uitgeven van grotendeels zwartgelakte documenten.

Het gaat niet om een kijkje in keuken te mogen nemen. Het is overduidelijk dat WOB verzoeken worden geblokkeerd omdat wij anders achter stukken zouden komen die incriminerend zouden zijn, stukken die lijnrecht tegenover de officiële antwoorden staan en zelfs het falen in het handelen van bepaalde figuranten gelijk duidelijk zouden maken.

Natuurlijk is de motivatie achter een WOB verzoek ook een ding. Soms kan het onderdeel van een campagne zijn om iemand zwart te maken – punt. Vaker is het gewoon de journalistiek die graag namens ons allen de processen achter besluiten openbaar willen maken. Hoe dan ook, de vragen zijn terecht en wij, de burgers, hebben het recht een oordeel te vormen over onze politieke leiders op basis van feiten en niet alleen persberichten.

De conclusie is anders dat wat het daglicht niet kan verdragen waarschijnlijk ook niet deugde. De leed onder de gedupeerden van de kinderopvangtoeslagaffaire is nog niet verholpen, bij voorbeeld.

De vragen over het coronabeleid en de informatie waar de kabinet beslissingen op baseerde blijven vooralsnog onbeantwoord. Het ministerie van Volksgezondheid (VWS) heeft besloten dat zij zelf mogen bepalen welke informatie wanneer wordt uitgegeven. Wij mogen het vlees keuren maar de slager beslist welke stukken vlees het wordt. Dat was niet de bedoeling van de wet.

Dit verschijnsel is niet nieuw in Nederland, maar wordt wel steeds vaker en strenger toegepast. Wij dienen bezorgd te zijn over zo’n tendens: dit raakt ons allemaal.

P.S. Ik heb zojuist gelezen dat de vorige minister voor gezondheid in de VK gebruikte ook zijn privé email account om ministeriële correspondentie te voeren, in het bijzonder over de contracten voor het aanschaffen van beschermende kleding voor zorg medewerkers in het begin van de corona periode. Verder van fraai inderdaad maar niet expliciet verboden daar. Het resultaat is wel dat zulke mails niet voorkomen in de archieven van de overheid. Maar goed, telefoongesprekken ook niet, en dat is niets nieuws.

De laatste jaren wordt er steeds meer misbruik gemaakt van het begrip ‘voorbeeld functie’. Het probleem ligt in het selectief toepassen van het verwijt en een bekrompen verwachting van de mensen die een leiders rol hebben.

In Eindhoven plaatst een LPF raadslid vraagtekens bij de ontheffing die de burgemeester aldaar geniet wat het rijden over busbanen betreft. Zijn verontwaardiging is belachelijk, vooral als hij opstoppingen in de spits erbij haalt. Een auto die goed doorrijdt veroorzaakt geen verkeersproblemen in de hele stad!

Like it or not, burgemeesters zijn de regisseurs van hun gemeente. Ze knippen niet alleen lintjes door maar zorgen dat actie ondernomen wordt bij calamiteiten. Het is soms broodnodig dat ze goed mobiel zijn – en in Eindhoven wordt zelfs gebruik gemaakt van een elektrische dienstauto. Over voorbeelden gesproken!

Ik erger me al jaren aan de fysieke bescherming gegund aan Geert Wilders, bij voorbeeld. Daardoor heeft hij de vrijheid geen blad voor de mond te nemen als het gaat over immigranten – terwijl de rest van ons aanzienlijk voorzichtiger moeten zijn met controversiële meningen uiten.

Overigens, diezelfde Geert Wilders klaagt altijd over de elite in Den Haag, maar het blijft een feit dat de belangrijkste leiders in de politiek of het bedrijfsleven, noem maar op, altijd mensen zijn met bijzondere talenten. Die hebben we eenmaal nodig, net zo hard als we mensen van diverse pluimage nodig hebben in het parlement om de checks and balances uit te voeren.

Hoe je wendt of keert, onze leiders zijn, in functie althans, niet ‘one of us’. We zouden moeten ophouden met de pretentie dat ze dat wel zijn; de taken en verantwoordelijkheden die ze hebben maken ze speciaal, en zeker in vergelijking met het bedrijfsleven, bepaald niet rijk.

Een volk is niet glad te strijken al zouden we dat willen. Ik heb liever dat de kloof tussen arm en rijk smaller werd zodat minimum inkomens, pensioenen en de woningmarkt het nood voldoende dekt. De roep om normaal te doen komt niet uit de monden van mensen die bovengemiddeld verdienen en uitgeven. Solidariteit verdampt snel naar mate men meer geld heeft. Dit zijn ongelijkheden waar wij ons druk om moeten maken, niet of een burgemeester ontheffing heeft om in zijn dienstwagen ook op busbanen te mogen rijden.  

Er zijn de afgelopen week zorgelijke fouten gemaakt in Nederland.

Ineens vindt de politiek dat de pers een onmisbaar kracht is in onze rechtsstaat, maar al jaren maakt Den Haag het zo moeilijk mogelijk voor journalisten achter de waarheid te komen. Zelfs nu dat een mediabedrijf wordt gedwongen een televisie uitzending te schrappen wordt niet gelijk bekend gemaakt waar precies die dreiging uit bestond.

De nationale veiligheid is in het geding. Wij – de gewone burgers – mogen de details niet weten. Welke streep trekken we? Accepteren we het annuleren van een televisie programma, of wachten we totdat vergaande maatregelen ons treffen. Een lockdown, misschien? Of een avondklok weer? Waar trekken we de grens?

Met corona zijn wij vanuit alle hoeken voorzien van informatie. Wij mochten het geloven of niet, en gelukkig hebben verreweg de meeste mensen voldoende steun voor de coronamaatregelen opgebracht.

Nu hebben wij geen informatie over het incident van vandaag. Zelfs de gezondheidstoestand van de schietpartij deze week, Peter R, de Vries, is niet aan ons meegedeeld. Alle privacy regels ten spijt, ‘hij vecht voor zijn leven’ is geen mededeling.

Word wakker, meneer Rutte. Zorg dat wij geïnformeerd blijven. Als de dreiging uit de criminele onderwereld komt, vertel ons dat. En snel. Ik wil morgen niet wakker worden om ineens achter te komen dat het criminelen is gelukt de conventionele media in ons land monddood te maken.

Dit mag niet escaleren zonder openheid van zaken te doen.

In de regel verkondigt Nederland dat losgeld nooit wordt betaald aan terroristen of criminelen. Het cancelen van een televisieprogramma zie ik als losgeld. Wie achter de dreigementen zat zal nu zeer tevreden zijn; niet alleen was de missie geslaagd, maar het volk wordt ook nog dom gehouden.

Ik ben geen activist maar ik doe wel een oproep aan de regering: doe zo snel mogelijk hier een inhoudelijke mededeling over; dit is te belangrijk achter gesloten deuren te houden.  

Net toen iedereen dacht dat de doelstelling bij het bestrijden van corona was gehaald duikt een nieuw probleem op.

De drukte in de ziekenhuizen door corona is grotendeels weg. Het aantal corona patiënten is sterk gedaald; alleen de druk op het personeel blijft zorgelijk. Het gevaar voor ouderen en kwetsbaren is ook drastisch verminderd nu het vaccinatieprogramma op volle toeren draait. Dit was de reden dat de regering, met steun van de tweede kamer, bijna alle corona maatregelen recent heeft teruggedraaid.

De beperkingen die wij opgelegd kregen hadden als basis de druk op de zorg te verminderen en de gezondheid van kwetsbaren te beschermen.

Nu komt een nieuw aspect om de hoek kijken. De Nederlander vindt dat een vakantie vieren in het buitenland een soort goddelijk recht is, en net op het moment dat het weer mogelijk wordt dreigt het gevaar dat besmetting in eigen land (laat staan in enkele populaire vakantiebestemmingen) dusdanig hoog toenemen weer dat reizen zonder beperkingen niet mogelijk wordt.

Zelfs in het parlement wordt dit naar voren geschoven als reden om weer aan maatregelen te denken. In plaats van beperkingen accepteren om de zorg overeind te houden voor iedereen en de ruimte te geven voor bescherming door vaccineren, zouden we in feite worden gevraagd om dat weer te doen zodat wie dat wil op vakantie kan gaan naar het buitenland. Zoals mijn jonge huisgenoot zou zeggen: dit is te krankjorum voor woorden!

Waren de oorspronkelijke doelen ethisch verdedigbaar, de nieuwe gronden stoelen puur op hebberigheid. Een vakantie vieren in eigen land was altijd mogelijk maar nee, dat was niet voldoende. Mensen weer opzoeken was weer mogelijk en zelfs uitgaan met z’n allen, maar excessen in nachtclubs bij voorbeeld dreigen de cijfers dusdanig te verstoren dat Nederland weer rood kleurt in Europa.

Zelfs met gebruik van de QR code lukte het in een nacht in een discotheek 1 derde van de bezoekers te doen besmetten. België haalt nu met bussen tegelijk eigen vakantiegangers op uit het zuiden van Europa die in de populaire badplaatsen besmet raken. Dat zijn maar twee voorbeelden uit het nieuws.

Zelf vind ik dat het nachtleven langer op slot had moeten blijven. Wij weten nog niet wat het kabinet gaat voorstellen vanavond (9 juli 2021) maar een sluitingstijd voor alle horeca van middennacht lijkt waarschijnlijk.

Van alle vrijheden die we normaal gesproken hebben is de vrijheid om uit je dak te gaan in het nachtleven of lazarus te worden in gezelschap het minst belangrijk in mijn opinie. De vrijheid om op vakantie te gaan specifiek in het buitenland zit daar vlak in de buurt. Hoog op de lijst – althans, veel hoger – staan dingen als gezondheidszorg, werken, onderwijs, winkelen en elkaar sociaal kunnen ontmoeten, ook voor het beleven van godsdienst, cultuur en politiek.

 De ethiek wordt nu door corona op een andere manier uitgedaagd dus.

Lang niet iedereen is voetballiefhebber. De EK die momenteel bezig is met de tweede van de poelwedstrijden houdt ook niet iedereen bezig. Toch hebben we reden om blij te zijn dat zo’n competitie er is, en niet omdat de corona maatregelen eindelijk de ruimte bieden voor zoiets.

Gisteren keek ik naar de wedstrijd tussen Frankrijk en Duitsland. De generatie van mijn ouders hebben de tweede wereld oorlog meegemaakt. Ik kon de gedachte niet bedwingen dat het feit dat vertegenwoordigers van die twee landen samen op een veld voetbal speelden ons herinnert aan de vrede die wij sinds 1945 in Europa kennen.

De viering van 4 en 5 mei in Nederland maakt gelukkig nog steeds indruk op mensen, en een EK onbewust op dit vlak ook.

Nu zit ik naar de match tussen Finland en Rusland te kijken. Deze twee landen beschouwen elkaar als rivalen en de wedstrijd wordt op bepaalde momenten zeer hard gespeeld. De commentator memoreerde net dat het voor Finland en Rusland eigenlijk een Derby is ‘net zoals tot sinds kort ook het geval was tussen Nederland en Duitsland’.

Kortom, al raakt de EK koorts jou niet, wees blij dat een Europese Kampioenschap mogelijk is; het is een van de tekens van de Europese Vrede.

Toen ik nog niet zo lang in Nederland woonde, bijna 40 jaar geleden inmiddels, werkte ik als freelance leraar Engels en redacteur van Engelse teksten. Van programma aantekeningen van het North Sea Jazz Festival, bij voorbeeld, tot onderzoeksrapporten voor het Proefstation voor de Fruitteelt in Wageningen, las ik Engelse teksten door en corrigeerde ik taalfouten.

Ergens in het voorjaar van 1983 of 1984 diende ik een declaratie in maar een betaling bleef uit. Ik belde en schreef brieven maar het geld kwam niet. En passant had ik het er over met een vriend van mij. “Weet je wat je moet doen?”, zei hij. “Zeg maar dat je dat geld nodig hebt voor je vakantie en dat anders het niet door kan gaan.”

Ik was niet overtuigd, maar ik heb nog gereclameerd met een verwijzing naar mijn vakantieplannen. Wonder boven wonder, binnen een week stond het geld op mijn rekening. Toen al leerde ik dat vakanties heilig zijn in Nederland.

Vandaag de dag is er niets veranderd. Bovenaan de lijst van dingen die mensen willen doen zodra de corona maatregelen het toestaan staan twee dingen: een terrasje pakken en vakanties. Buiten zitten met een biertje is een binnenlandse aangelegenheid en men wordt boos op de overheid als dat niet kan of alleen met beperkingen.

Met vakanties ligt het anders. De voorkeur van velen is een buitenlandse vakantie en daar gaat de Nederlandse overheid maar deels over. De regels in het land waar we naartoe willen bepalen of het wel of niet haalbaar is. Er is veel aandacht voor de discussies in Brussel over een Europese vaccinatiepaspoort, een bewijs dat aangeeft of je vrij de grens over mag of niet.

In het nieuws vandaag een verhaal over mensen die voordringen om een vaccinatie te krijgen, met daarbij de opmerking dat sommige van die mensen mogelijk als beweegreden had het in aanmerking komen voor een buitenlandse vakantiebestemming.

Vakantie vieren in eigen land wordt door velen gezien als een tweederangs optie. Tot mijn 24^e deed ik zelf niets anders. Het weer was misschien niet beter dan thuis, maar je had geen taalproblemen of vreemde valuta nodig.

Ik groeide op in een land waar de auto de heilige koe was; in Nederland is dat voor mijn gevoel de buitenlandse vakantie.

The planning for the Dutch anti-corona vaccination programme has been published. The group I am in shows in a time line from the very end of March to nearly the end of September. This applies to all elderly people living at home. The 18-60 group, which was originally supposed to be last in line, will begin already in May and their time line actually stops before the one for my group!

The bottom line is that I may have to wait 8 or 9 months for my turn. Knowing my luck with lotteries, that is probably what will happen.

For my own safety, I cannot make plans to visit anywhere or go on holiday or be with a group of friends for another three quarters of a year.

To be honest, I am feeling quite low today. I have even taken the unprecedented step of writing letters to the Prime Minister and the Minister of Health. Together with the rest of the cabinet, they are responsible for making these plans.

Let me compare the reports from the UK:

Broadly, vaccines are being given to the most vulnerable first, as set out in a list of nine high-priority groups, covering around 30 million people.
They are thought to represent 90-99% of those at risk of dying from Covid-19.
1. Residents in care homes for older adults and their carers
2. 80-year-olds and over and frontline health and social care workers
3. 75-year-olds and over
4. 70-year-olds and over and clinically extremely vulnerable individuals
5. 65-year-olds and over
6. 16- to 64-year-olds with serious underlying health conditions
7. 60-year-olds and over
8. 55-year-olds and over
9. 50-year-olds and over

30 million people is around half the UK population, and double the Dutch population. Those 9 groups cover most people at risk. In the UK I would be in group 5.

What’s more, the UK hopes to have everyone in those 9 groups vaccinated by Easter, which is the beginning of April.

The Dutch programme has put several parallel lines in place, 4 in fact. Their excuse – sorry, explanation – is the implementation of different vaccines. All those four lines stretch well into September. The line I am in stretches the furthest. Although I am in the 90-99% of vulnerable people (according to the BBC report), I could conceivably one of the last in the Netherlands to be vaccinated. So much for prioritising the vulnerable!

There is an old joke about someone told to ‘jump’. In a disciplined environment, the only proper response is ‘how high?’ !

One exception to this rule is the Netherlands. Here the response would probably be ‘what do the rules say?’ or ‘we should discuss this first in round table talks’.

In the Netherlands, the priority groups selected for the corona vaccination were first announced as follows: patients and carers in geriatric, handicap and home care, then 60 plussers, then onder 60s with underlying medical conditions, and then general health care workers, and so on.

Inevitably, in a country like this, various groups started lobbying for alternative priorities. First the hospitals argued for priority vaccination of front line corona workers, then ambulance personnel and now GPs.

The original plan followed the science, and seems to compare with what other countries are doing. The Dutch have a love-hate relationship with science. The opinions of lay people, or the man in the street, are regarded with equal value. However, at the end of the day, it is still a question of ‘elbowing’ one’s way to the front, armed with whatever arguments have the most sway, irrespective of whether they are based on fact or not. I wonder why this nation is the last EU country to actually start vaccinating?

At the moment, the silent group of 60 plussers and others with underlying health conditions is being pushed quietly down the queue.

Instead of trying to protect the more vulnerable so they do not end up in hospital, those manning the front lines in hospitals, ambulances and GP surgeries are getting priority. I wouldn’t mind so much if loud mouths from those groups hadn’t been so vocal about their misgivings on vaccination.

In the meantime, I have to continue my semi-recluse existence for another a few months at least, even though I have no hesitation whatsoever about being vaccinated.

Much is being made in the press here in the Netherlands about the psychological damage corona, and the resultant lockdowns, is causing, especially among young people.

Terms like ‘scarred for life’ are being bandied around with abandon. A panel of teenagers interviewed on the radio today were asked the question, “And who feels more lonely this year?” It makes me wonder if we aren’t creating this problem by asking that very question!

Since the first lockdown began in March of this year – nine months ago – I have set foot in only one other person’s house. I wasn’t able to go to the cinema for my birthday, and almost all my non-essential shopping has been done online. I have seen a few of my friends at the church where, as an organist, I was part of the team providing streamed services or, during the summer, services for a maximum of 30 worshippers. I think I have spoken to my next door neighbour twice in all that time. In the apartment block where I live, we all give each other a wide berth in the stairwell and entrance hall where the letterboxes are.

I retired a couple of months ago, but in the preceding months I worked from home, only going to the office a couple of times since the first lockdown began. Even my leaving ‘do’ was done online, which was quite surreal. An hour or so online, opening presents sent on by courier and openly drinking wine instead of the normal coffee, and then my working days were over.

I have applied for citizenship here since I have no intention of returning to a post-Brexit Britain, but if it is granted, there will be no citizenship ceremony due to corona restrictions. Instead I will take the oath of allegiance at the counter in the Town Hall, rather in the same way the ‘free’ civil marriage option is done one morning a week. You can also only be accompanied by two other people when attending the Town Hall – so that will be my lodger (same household, thus ‘safe’) and one friend.

Am I depressed? No. I belong to a generation of Brits familiar with the expression “wartime spirit”. My parents lived through the second world war and knew how to ‘grin and bear it.’

By the time daily life starts returning to normal post-corona, due to the advent of vaccinations, it will have been more than a year of unusual and unprecedented restrictions.

Young people, normally berated in ‘peace time’ for excessive use of their phones and apps to keep in touch with each other, have found the digital solutions unsatisfactory during the lockdowns! However, I do think that the populist reaction of feeling hard done by could be tempered with a bit more patience and resolve. Nobody asked for a pandemic, any more than one prays for a severe storm. Shit happens, only this time on a global scale.

Corona does not discriminate and does not observe public holidays. The death toll worldwide is just under 2 million. One such death this week touched me when I read about it. A newly elected US congressman, who had a wife and two children, was tested positive for the virus on 18^th December. He was admitted to hospital the next day, and after just 4 days transferred to intensive care. Less than 2 weeks after his test, he died. His age? Just 41.

Many of those flouting the ‘measures’ to combat corona are young people, often, I suspect, under the impression that only ‘old’ people – who would have died anyway – succumb to Covid-19. Many more are in their 30s and 40s and object to heavy-handedness by governments. This chap did not live to see out his 40s. He must have been talented and popular to win a local election – but corona does not discriminate.

While I am on the subject, the vaccination programme in the Netherlands is causing much debate. The only EU country not to have started administering a vaccine seems to be prevaricating. I accept that the original programme envisaged was based on a vaccine that did not have to be stored at sub-zero temperatures, and that the government is having to re-think the order of the groups to get the jab.

One thing sticks in my gullet however. The priority groups selected for the corona vaccination were as follows: patients and carers in geriatric, handicap and home health care, then 60 plussers, then onder 60s with underlying medical conditions, and then general health care workers, and so on. That put me in the second group. Now, representatives of hospitals and health care workers in general are arguing that they should be first, so that there are sufficient numbers to man all the posts in the hospitals. Interestingly, historical anecdotal evidence shows that health care workers generally prefer not to have the annual flu jab – but then flu does not achieve the same global morbidity rates.

Don’t get me wrong, it is a valid argument, and hospitals already have the freezers necessary to store the vaccine now available. My problem is this: only a few weeks ago, a poll among hospital staff showed that 1/3^rd were prepared to be vaccinated, 1/3^rd did not want to be vaccinated, and 1/3^rd were undecided. The acceptance has since moved to around 60%, but my point is that many in the 60 plus age group were already determined to be vaccinated – myself among them.

I have been restricting my life for 9 months to try and avoid becoming infected, and have openly said for ages that I would respond immediately to a call to be vaccinated. Some nurses and doctors have gone on camera and said they do not wholly trust the safety or effectiveness of the vaccine. I try and keep up with opinions (both scientific and lay) and I can find little evidence to support these misgivings.

I would actually be in favour of vaccination being a condition of employment for health care workers. If I were suddenly hospitalised now, I wouldn’t want to have to ask each nurse or doctor who attended me if they had refused the vaccine. Indeed, I would hope that they had all done what they could to avoid transmitting corona.

Vaccination programmes for infants have beaten back diphtheria, tetanus, hepatitis B, and polio[1]. The vast majority of parents accept this. Smallpox is also an example of a disease totally eradicated by vaccination. Health care workers in the front line should accept vaccination against corona too. If they do not, they should be withdrawn from the front line.

This isn’t the moment to debate the practices of pharmaceutical companies that make huge profits from much needed medicines. If history shows that they have profited unfairly from their sales of corona vaccine, they will face judgement and curbs in the future. However, we need their expertise and ability to fight a pandemic that we are otherwise losing due to small minorities ignoring basic guidance and ‘measures’.

A century ago, the so-called Spanish Flu claimed many more lives. Science has advanced somewhat since then; let us grasp that knowledge with both hands and use it to beat back the corona virus. And when we are prioritising those that should be vaccinated first, let us not ignore those who have been patiently waiting at home for this moment. I don’t mind giving up my place in the queue for a health care worker that needs the vaccine, but I do expect them to actually want what I am still waiting for.

---

[1] Young people today will not know much about polio. When I was young, I knew a few survivors personally who had escaped with minor limitations to their daily life. Go back one more generation and the term ‘iron lung’, a metal coffin-like machine where only your head stuck out, and which enabled polio sufferers to breathe, was still common. Western Europe was only declared polio-free in 2002, and only as a result of a global vaccination programme.