Vanochtend hebben wat boeren hun protest tegen het stikstof beleid een stapje verder genomen door op enkele snelwegen hooi, modder, hout en zelfs asbest te dumpen dusdanig dat verkeer daar last van had. Nou vind ik zo’n manier van protesteren beneden peil maar dat is mijn mening.

Rijkswaterstaat regelde bedrijven die al op een bel-lijst staan om de troep op te ruimen, tenslotte moest dat nou eenmaal gebeuren. Wat daarna gebeurde is werkelijk beneden alle niveau. Sommige van die bedrijven werden uitgemaakt voor landverrader en telefonisch bedreigd. Bij minsten een van de blokkades is de opruiming stil gelegd; aannemers hebben geen zin om zo onder vuur te staan – bijna letterlijk.

Nou weet ik niet hoe ik voldoende ongeloof kan uiten. Dit is toch volkomen wetteloosheid? In welk universe denken boeren dat ze een stap dichterbij een gunstige resolutie van hun bezwaren komen door dit soort gedrag te tonen? Ik zou zeggen: spoor de raddraaiers op en ga ze gelijk onteigenen. Met een beetje goede wil wordt dan voldoende op stikstof uitstoot gespaard om geen verdere maatregelen te hoeven nemen.

I do hate saying “I told you so”, but at long last I am being proved right. Boris Johnson has begun his walk of shame. The only person that doesn’t seem to realise it yet is Boris himself.

Hot air can get you a long way, but his balloon is definitely leaking. If the moral fibre of an individual cannot stand scrutiny, there is a limit to how far theatrics, banter and populist slogans will carry them.

Boris Johnson will right now be on his way to Downing Street where a delegation of cabinet members (minus two who have already resigned, but including one of the replacements) and ministers have already gathered to give the Prime Minister the very clear message that he has to go. If his wife, Carrie, has not yet packed their bags she would be well advised to start right now!

I do not think there is a way out of this for the PM which would leave him in office. The only question is whether he would advise the Queen to dissolve Parliament and thus trigger a general election – with a very unpredictable outcome for the Conservatives – or if he would simply tender his resignation as Prime Minister and trigger a leadership election.

My crystal ball doesn’t reach that far, but Johnson is unlikely to survive the day in office, let alone the week. All of us have to deal with our own egos in one way or another, but Boris Johnson, who as a youth dreamed of being ‘King of the World’, seems to have more difficulty than the rest of us. ‘The good of the country’ only means something to him with himself at the helm. That blind spot is not only going to cost him his career as PM but will set the country back at a time when there are big challenges ahead.

Boris seems set to play his last role – this time as Julius Caesar on the Ides of March. I wonder who is playing the part of Brutus?

Gisterenavond werd door politie geschoten op een trekker van actievoerende boeren. Ik beschrijf het incident zo neutraal mogelijk omdat ik niet vooruit wil lopen op het officiële onderzoek ernaar. Los van de begrijpelijke reacties op sociaal media, bespeur ik een herkenbaar dode hoek bij de reacties vanuit de politie en de politiek.

Er wordt uitgegaan van de gedachte dat een agent nooit een schot lost zonder dringende reden. Als dat altijd het geval was zou de facto een onderzoek door het Rijksrecherche overbodig zijn. Wat ik mis hier zijn de tussenstappen. Zo’n agent zou in afwachting op dat onderzoek gelijk op non-actief moeten worden gezet. Voor zover ik weet gebeurt dat niet automatisch terwijl het een belangrijk signaal zou afgeven richting de maatschappij. Dan zou de politiek en de politieleiding met recht kunnen zeggen: “jullie weten niet precies wat er gebeurde” door gelijk toe te voegen “en wij ook niet.”

Politieagenten dragen een vuurwapen op straat. Ik als burger wil overtuigd blijven dat zij de ernst van die verantwoording erkennen. Voelt een agent zich gedwongen een schot te lossen dan is daarna een time-out op z’n plaats. Laat zo’n agent de uitkomst van het onderzoek van achter een bureau afwachten – tenslotte weten we dat de politie komt om in de toegenomen administratie dus iemand erbij om alleen daaraan te werken doet geen kwaad.

Natuurlijk heeft het groot publiek een mening klaar, dus laat zien dat de politieleiding dit ook serieus neemt. Wanneer zo’n gepaste houding zichtbaar vaker werd toegepast bij mensen die verantwoordelijke functies bekleden zou het in ieder geval het debat over vertrouwen in de politiek en overheid te goede komen, toch?

Het RIVM is gekomen met een getal: 320.000. Dat is het aantal gezonde levensjaren dat verloren is gegaan door uitgestelde medische behandelingen in de corona periode. Op de radio vanochtend hoorde ik een gast proberen uit te rekenen over hoeveel mensen dat ging. Het moet echt niet gekker worden …!

Een groot getal noemen doe je om indruk te maken. Wij leren op school dat statistieken beter te plaatsen zijn als percentage, en om een percentage uit te rekenen heb je twee getallen nodig. Dit stukje nieuws was gelijk misleidend om dat slechts één getal werd geciteerd.

Bij voorbeeld: wat is de schatting van het totaal aantal te verwachten gezonde levensjaren in Nederland? Als je goed nadenkt zou dat in de honderden miljoenen lopen, toch? Wat is dan het percentage?

Stel dat we uitgaan van 17,5m mensen in Nederland, en dat gemiddeld elk van die mensen nog 10 gezonde levensjaren te gaan heeft. Dan is dat 175m levensjaren, waarvan 320.000 slechts 0,18% vertegenwoordigen. Mijn keuze voor een gemiddelde van 10 is erg conservatief, schat ik in. De levensverwachting van pasgeborene is nu al boven de 70, en voor mensen die nu 65 jaar zijn is dat alsnog ruim meer dan 10 jaar erbij.

Welk getal oogt dramatischer? 320.000 of 0,18%?

In het Engels is er een befaamde uitspraak: er bestaan leugens, verdraaide leugens, en statistieken! Ik nam de moeite om te proberen het getal van het RIVM in een context te plaatsen, maar velen zullen stoppen met denken bij het lezen van het getal zelf. Dit neem ik zowel het RIVM kwalijk alsmede de mediabronnen die hier te weinig vragen erbij hebben gesteld.

Onder het gebouw waar mijn appartement in zit is een openbare parkeergarage. Bewoners kunnen daar ook hun auto wegzetten tegen betaling van een abonnement.

Vanochtend ging ik zonder zorgen met de lift naar de garage toe om mijn auto te gaan gebruiken. Tot mijn grote verbazing liep een man met een aangelijnde hond rond – zoiets had ik in de 15 jaar dat ik daar woon nog nooit meegemaakt.

Onderweg naar mijn auto riep ik tegen die man: “U laat uw hond hier toch niet uit?”

“Het is hondenweer buiten!” antwoorde hij, bijna alsof de woordenspeling zijn wandeling binnen rechtvaardigde.

“Het regent bijna niet op dit moment,” zei ik. “Er komt zo weer een zware bui aan,” was zijn respons.

Toen begon hij over het feit dat hij een abonnement had voor die garage, en alsof het een troef was voegde hij eraan toe, “Twee zelfs!”

Ik bleef remonstreren dat de garage toch geen plek was om zijn hond z’n behoefte te laten doen.

“Ik vind het erger dat ze niets doen over de zwervers die alles hier doen,” zei hij. Ik kon hem daar wel gelijk in geven maar dat praatte zijn gedrag toch niet goed?

Hij had schijt aan mijn mening, dat was duidelijk.

Vol ongeloof stapte ik in mijn auto en reed ik de garage uit. Hoe kan het zijn dat mensen zich zo asociaal kunnen gedragen en ook nog vinden dat ze gelijk hebben ook?

Toen ik een halve eeuw geleden Animal Farm (George Orwell) las kon ik niet in mijn stoutste dromen voorspellen dat ik later in een land zou wonen waar een politieke partij zou bestaan die opkomt voor dierenrechten.

Zoiets hoort niet thuis in de politiek en maakt pure misbruik van de politieke arena. Ik heb totaal niets tegen belangenorganisaties, en daar hoort deze lobby thuis. De politiek dient zich in beginsel in te zetten voor de rechten van mensen – het recht om niet in armoede te leven, bij voorbeeld.

In Breda op de 2e Pinksterdag – Nassaudag – worden paardentrams weer door de stad getrokken en een roofvogelshow gehouden in een van de stadsparken. Daar mag je alles van vinden al heb ik daar zelf geen bezwaar tegen. De lokale fractie van de Partij voor de Dieren heeft haar positie als deelnemende partij in de gemeenteraad gebruikt om te protesteren tegen deze specifieke evenementen.

Het is een schandaal wanneer het makkelijker wordt emoties over dierenrechten op te wippen dan voor daklozen of arme gezinnen. Dit siert een hoog ontwikkelde samenleving totaal niet. Elke mens in Nederland heeft recht op betaalbare woonruimte. De politiek dient hier oplossingen voor te vinden, en niet te moeten luisteren naar jammerende raadsleden over trekpaarden en roofvogels. Er is een verschil tussen een lobby en raadkamer of parliament, maar Nederland ziet dat niet.

Word wakker! Zorg dat de politiek daadwerkelijk het lot van alle mensen verbetert. Ongeacht politieke pluimage komen dan voldoende mensen op voor het belang van de natuur en van dieren.

Het opvangen van vluchtelingen is een teer onderwerp in Nederland. Helaas voor veel Nederlanders behoren vluchtelingen, asielzoekers en immigranten tot één groep, namelijk mensen van buiten de landsgrenzen waar er geen plaats voor is.

Dat er te weinig woonplekken zijn voor burgers van dit land maakt het extra moeilijk. Het is toch triest dat humanitaire overwegingen te weinig indruk maken in Nederland, en wie zijn geschiedenis kent, niet voor het eerst.

Wat mij opviel in het nieuws vandaag was de festival van Opwekking in Biddinghuizen, het terrein waar later dit jaar Lowlands ook plaatsvindt. Daar is plaats voor 50 tot 60.000 mensen in een zeer tijdelijk opvang. De vergelijking is heel krom, dat weet ik, maar waarom lukt het niet om meer lege gebouwen te gebruiken voor vluchtelingen door heel het land? Dit heeft met meer te maken dan alleen een gebrek aan ruimte.

Nederland onderscheid zich door een diepgewortelde verlangen naar vrijheid – het zit in het DNA van het volk. Het wereldtoneel interesseert de meeste Nederlanders veel minder, behalve wanneer daar handel van afhangt. Die vrijheid komt in het geding wanneer de overheid regels oplegt. In andere landen is het antwoord van mensen die de opdracht krijgen om in de lucht te springen: “Hoe hoog?” In Nederland is het eerder: “Waarom?”

De opvang van vluchtelingen was nooit vanzelfsprekend hier. Toen oorlog uitbrak in Oekraïne was er even een golf van medeleven maar de piek is inmiddels voorbij. Het interesseert de meesten niet dat er verschillende categorieën zijn van migranten – Nederland is (over)vol, punt.

Wat huisvesting betreft klopt dat ook momenteel. In ruim 40 jaar kan ik me niet zo weinig keuze herinneren, en de prijzen zijn van wat wel beschikbaar is zijn torenhoog geworden. Helaas zijn alle oplossingen die tot nu toe zijn voorgedragen zuiver toekomstmuziek. Iemand die vandaag geen dak boven zijn hoofd heeft zal dat morgen ook niet hebben, noch volgende maand, noch volgend jaar. Geen wonder dat het volk maar in beperkte mate instemt met het opnemen van vluchtelingen.

De Nederlandse definitie van vrijheid blijkt zo alleen te gelden voor mensen die generatieslang hier hebben gewoond. Het klinkt hard, maar dat is de realiteit.

Vreemd genoeg lijkt veel media in Nederland de kant van Amber Heard te hebben gekozen. Die heeft ook gezegd dat zijn overwinning in de rechtszaak de klok terugzet voor vrouwen die slachtoffer zijn van misbruik in huiselijke kring.

Ik denk zelf dat Johnny Depp soms echt geen lieverdje is achter gesloten deuren maar het was Amber die het nodig vond bewijs te fabriceren om kracht bij haar zaak te zetten. Wie foto’s wil aanvoeren die ge-fotoshopt zijn, of sterk ge-edit videos die een vertekend beeld weergeeft van wat er gebeurde vraagt om afkeur.

Niet de uitspraak van de jury heeft de klok teruggezet maar haar eigen optreden. Zelf ken ik iemand die een ander beschuldigde van verkrachting, niet wetend dat er video bewijs was die zijn verhaal ontkrachtte. Die zaak werd geseponeerd, en terecht.

Het is ongelooflijk moeilijk misbruik en verkrachting dusdanig te bewijzen dat de slachtoffer zijn of haar recht haalt. Wat niet werkt is een verklaring aandikken of bewijs vervalsen. Bij de zaak van Johnny Depp was het niet geld dat zijn overwinning garandeerde, maar het optreden van Amber Heard.

Kevin Spacey is de volgende VIP die aanklachten in de Verenigde Koninkrijk moet aanvechten voor de rechter. Ik heb geen idee of hij schuldig is of niet. Ook Bill Cosby moet een nieuwe rechtszaak afwachten in de VS. Of hij gedaan heeft waar hij van beschuldigd is weet ik niet.

Wat ik wel weet is dat er mensen zijn die rijke en bekende figuren beschuldigen als opportunisten. Zelfs wanneer een rechter uitspraak doet wordt de twijfel bij velen niet weggenomen. Denk aan Cliff Richard, bij voorbeeld.

Dat veel misbruik plaatsvindt – nogmaals, achter gesloten deuren – twijfel ik niet aan. Dat valse beschuldigingen rond geslingerd worden geloof ik ook. Een rechtsstaat heeft een bijna onmogelijke taak om de waarheid boven water te krijgen, terwijl de (sociale)media, niet gehinderd door gebrek aan echt bewijs toch wel durft uitspraken te doen.

Vandaag was de eerste dag van het vieren van 70 jaar koningschap van Koningin Elizabeth in de VK. Prins Andrew is ontheven van publieke taken, maar of hij schuldig is van wat hem te laste werd gelegd in de VS weten we niet. Er is een schikking tot stand gekomen, maar dat zegt feitelijk niets over de waarheidsgehalte van de beschuldigingen. Hij ontbrak op het balkon van Buckingham Palace, maar of dat terecht was zullen we waarschijnlijk nooit weten.

Vandaag heeft de grootste energie leverancier te Nederland de nieuwe prijzen bekend gemaakt voor mensen die een flexibel contract hebben.

Jaren lang heb ik voor een voorschot gekozen die achteraf ruim boven mijn verbruik uitkwam. Daar komt verandering in. Net als veel mensen kan ik geen kant op. Koud lijden, ja, dat is een optie. De opties die constant in de media worden genoemd gelden in mijn situatie niet.

Ik huur van een projectontwikkelaar die x aantal appartementen in mijn complex heeft opgekocht. Van beter isoleren komt er niets. Nieuwe ramen met dubbele beglazing zou echt helpen, maar dat doet hij niet. Ook een warmtepomp aansluiten is niet mogelijk hier.

Behalve bibberen van de kou in de winter kan ik geen verandering in mijn situatie brengen. Wacht even, ik hoor iemand iets roepen: verhuizen? Kon dat maar!

Ooit was het mogelijk in ieder geval naar uitwijkmogelijkheden te kijken, zoals een kleinere woning. De huizenmarkt zit dusdanig op slot dat dat gewoon een droom blijft. Wachtlijsten voor sociale huurwoningen zijn zo lang dat ik al de twijfel heb of ik ooit aan de beurt kom. Een urgentieverklaring wordt niet meer zomaar afgegeven, zelfs als je de namen van alle bruggen in jouw woonplaats weet op te nomen waar je een nacht of langer onder heb gebracht.

Soms wordt de politiek vergeleken met een grote schip die tientallen kilometers nodig heeft om van koers te veranderen. Ik vrees dat momenteel de tempo eerder vergelijkbaar is met continentale afdrijving.

Dat Den Haag vindt dat ze mijn verhoogde energierekening niet hoeven te betalen is begrijpelijk. Dat ik – en vele mensen met mij – geen kant op kan is wel een gevolg van falend beleid van de overheid. Ik ben afhankelijk van een staatspensioen en kan mijn inkomen niet meer significant doen stijgen.

Wat de Russen nu uitvoeren tegen Oekraïne heeft gevolgen voor heel veel mensen in Europa. De oorlog daar op zich is erg genoeg – onze vrijheden hier staan niet onder druk. Wij verwachten ook niet dat onze woningen tot puin gereduceerd worden. Toch treedt er nu inflatie op, een energiecrisis en dat allemaal bovenop een huisvestingscrisis dat nu wurggrepen uitdeelt.

Mijn voorspelling is dat armoede in Nederland zich onbeheerst gaat uitbreiden. Weet je wat ik leuk zou vinden? De eerste tweede kamer lid die zelf niet rondkomt met de verhoogde prijzen aan de microfoon horen. Zou dat een droom zijn of is dat moment toch dichterbij gekomen?

Vaak zijn maatregelen goed bedoeld maar missen draagvlak bij de mensen die ze moeten uitvoeren. Vaak ontbreekt een goede communicatie van de (nieuwe) beleidsregels binnen een organisatie, of vinden medewerkers dat hun eigen mening afwijken van nieuwe regels rechtvaardigt.

In het nieuws van vandaag was een verhaal uit Wales van een Koerdische vluchteling uit Iran die gebruik wil maken van gratis openbaar vervoer, een regeling ingevoerd sinds de opvang van vluchtelingen uit Oekraïne op gang kwam. Volgens de nieuwe regels voldoet hij er ook aan, maar door bekrompen optredens van ov medewerkers op de grond voelt hij zich regelmatig gediscrimineerd die vinden hij misbruik maakt van het systeem.

Dat dit onderdeel is van een globaal probleem met lippendienst snel betuigen zonder oprechte medeleven wat het lot van vluchtelingen betreft is een onderwerp apart. Daar heb ik het nu niet over.

Een ander voorbeeld stamt uit de tijd dat in Nederland het homohuwelijk een feit werd. Er waren trouwambtenaren die vonden dat ze op grond van hun eigen overtuiging mochten weigeren dergelijke huwelijken te voltrekken.

In beginsel is een arbeidsovereenkomst niet voorwaardelijk. Natuurlijk mag iedereen medewerking weigeren aan praktijken die de wet overtreden, maar waar daar geen sprake van is blijft maar een conclusie over: werkweigering.

Iedereen is vrij eigen overtuigingen te ontwikkelen. Er zijn wetten die gaan over het verkeerd uiten of toepassen van bepaalde opvattingen. Wanneer jouw overtuigingen betekenen dat jij jouw werk – waar je voor betaald wordt volgens een overeenkomst – niet naar eer en geweten kan uitvoeren is helaas jouw keuze beperkt. Jij kan jouw persoonlijke opvattingen opzij zetten en alsnog jouw opgedragen taken uitvoeren of jij kan ontslag nemen en een baan zoeken waar zo’n conflict niet in voor komt.

Waar de schoen wringt is de situatie waar de doelposten gaande de wedstrijd worden verschoven. Er gelden ineens regels of verplichtingen waar jij niet achter staat. Wanneer de nieuwe regels conform de wet zijn ingevoerd heb je als werknemer geen poot om op te staan. Hoe wrang dan ook, alleen een veranderingen van werkgever behoort tot de mogelijkheden; werkweigering is een gerechte aanleiding tot ontslag.

Het behoort tot de plichten van een werkgever om personeel zo goed mogelijk op te leiden en mee te krijgen bij nieuwe ontwikkelingen. Communicatie is vereist – iets dat in veel bedrijven lang niet altijd voldoende aandacht krijgt.

De overheid kan altijd goede voornemens uiten en vertalen in wetten en regels maar dat is niet het einde van het verhaal. Waar in de praktijk nieuwe regels gelden hangt alles af van hoe ze worden ingevoerd en worden zoveel werknemers mogelijk meegenomen hierbij.