Gisterenavond werd door politie geschoten op een trekker van actievoerende boeren. Ik beschrijf het incident zo neutraal mogelijk omdat ik niet vooruit wil lopen op het officiële onderzoek ernaar. Los van de begrijpelijke reacties op sociaal media, bespeur ik een herkenbaar dode hoek bij de reacties vanuit de politie en de politiek.

Er wordt uitgegaan van de gedachte dat een agent nooit een schot lost zonder dringende reden. Als dat altijd het geval was zou de facto een onderzoek door het Rijksrecherche overbodig zijn. Wat ik mis hier zijn de tussenstappen. Zo’n agent zou in afwachting op dat onderzoek gelijk op non-actief moeten worden gezet. Voor zover ik weet gebeurt dat niet automatisch terwijl het een belangrijk signaal zou afgeven richting de maatschappij. Dan zou de politiek en de politieleiding met recht kunnen zeggen: “jullie weten niet precies wat er gebeurde” door gelijk toe te voegen “en wij ook niet.”

Politieagenten dragen een vuurwapen op straat. Ik als burger wil overtuigd blijven dat zij de ernst van die verantwoording erkennen. Voelt een agent zich gedwongen een schot te lossen dan is daarna een time-out op z’n plaats. Laat zo’n agent de uitkomst van het onderzoek van achter een bureau afwachten – tenslotte weten we dat de politie komt om in de toegenomen administratie dus iemand erbij om alleen daaraan te werken doet geen kwaad.

Natuurlijk heeft het groot publiek een mening klaar, dus laat zien dat de politieleiding dit ook serieus neemt. Wanneer zo’n gepaste houding zichtbaar vaker werd toegepast bij mensen die verantwoordelijke functies bekleden zou het in ieder geval het debat over vertrouwen in de politiek en overheid te goede komen, toch?