Is het u opgevallen, dat vallen niet altijd door opstaan gevolgd wordt? Sis van Rossum (77) overleed recentelijk slechts 2 dagen na een val in haar woning. Acteur Eric Schneider (87) is net overleden, wederom ten gevolge van een valpartij.

Voor jongere, meer agile mensen klinkt het vast absurd misschien, maar ik kan je verzekeren dat omvallen wanneer je wat minder goed ter been bent echt geen pretje is.

Het hoeft niet eens in een botbreuk te zitten, al gebeurt dat natuurlijk ook. De doodsoorzaak heeft uiteindelijk weinig tot niets te maken met de valpartij zelf, alleen dat een series van stresspunten, zowel fysiek als mentaal, knappen ineens en leiden tot een catastrofe.

Mijn moeder (91) is ook zoiets overkomen. Zij viel om in de slaapkamer van haar woning. Zij struikelde gewoon. Wat daarna gebeurde eindigde een maand later in haar overlijden, doodsoorzaak totaal niet gerelateerd aan haar val.

Al had zij een alarm en was in contact met de meldkamer duurde het toch iets van 8 uur voordat een ambulance arriveerde. Al die tijd lag ze op de grond en kon ze niet op eigen kracht overeind komen. In het ziekenhuis werd ze verder goed verzorgd, maar de mentale klap was groot. Haar lijf worstelde met het opnieuw krachten bundelen maar dat werd belemmerd door een onderliggende conditie waar ze voorheen geen dagelijks last van had.

Mogelijk had een grootscheepse medische interventie geholpen maar bij mij had ze lang duidelijk gemaakt in haar volmacht aan mij dat ze zo’n ingreep niet wilde ‘als het zo ver is’. Haar antwoord op de vraag van de arts in het ziekenhuis of ze haar verder mochten onderzoeken was duidelijk: nee. Genoeg was genoeg.

Waar pleit ik voor? In ieder geval voor begrip van iedereen dat zwaartekracht fataal kan zijn voor mensen op leeftijd. Ik ben maar 66 maar zelf niet al te goed van been meer. Gisteren om de kerk te bezoeken moest ik mijn auto verder weg parkeren dan normaal dankzij de jaarlijkse braderie in die straat. Zonder schaamte pakte ik gewoon mijn wandelstokje mee. Dat helpt mij wat secuurder te lopen ten minste.

Thuis wanneer iets onder de bank rolt, bij voorbeeld, laat ik het eerder liggen dan zoeken. Wanneer ik eenmaal op de grond lig heb ik nu al de grootste moeite weer overeind te komen. Ben ik nu al afgeschreven? Ik dacht van niet! Maar ik moet rekening houden met fysieke beperkingen waar andere leeftijdsgenoten nog geen last van hebben.

Laten we met z’n allen zorgen dat stoepen en wandelpaden vrij van hindernissen blijven. Laten we rekening houden met een rollator in openbare ruimtes en winkels en dergelijke. Wieltjes gebruik ik zelf nog niet maar ik weet hoe het leven van mijn moeder ineens een stuk makkelijker werd toen ze accepteerde dat zij daar wel aan toe was.

Tot slot, blijf ik aan de grappige tekst in een aflevering van de Britse TV series ‘Keeping up appearances’ (in het Nederlands uitgezonden onder de titel ‘Schone schijn’. Hyacinth Bucket (uitgesproken ‘boeké’) bezocht een landhuis waar de vrouw des huizes (Bunty) dagelijks genoot van een middagborrel of twee. Ineens valt Bunty neer op de bank met de onvergetelijke woorden: Damn legs! Always the first thing to go!!