Vandaag heeft de grootste energie leverancier te Nederland de nieuwe prijzen bekend gemaakt voor mensen die een flexibel contract hebben.

Jaren lang heb ik voor een voorschot gekozen die achteraf ruim boven mijn verbruik uitkwam. Daar komt verandering in. Net als veel mensen kan ik geen kant op. Koud lijden, ja, dat is een optie. De opties die constant in de media worden genoemd gelden in mijn situatie niet.

Ik huur van een projectontwikkelaar die x aantal appartementen in mijn complex heeft opgekocht. Van beter isoleren komt er niets. Nieuwe ramen met dubbele beglazing zou echt helpen, maar dat doet hij niet. Ook een warmtepomp aansluiten is niet mogelijk hier.

Behalve bibberen van de kou in de winter kan ik geen verandering in mijn situatie brengen. Wacht even, ik hoor iemand iets roepen: verhuizen? Kon dat maar!

Ooit was het mogelijk in ieder geval naar uitwijkmogelijkheden te kijken, zoals een kleinere woning. De huizenmarkt zit dusdanig op slot dat dat gewoon een droom blijft. Wachtlijsten voor sociale huurwoningen zijn zo lang dat ik al de twijfel heb of ik ooit aan de beurt kom. Een urgentieverklaring wordt niet meer zomaar afgegeven, zelfs als je de namen van alle bruggen in jouw woonplaats weet op te nomen waar je een nacht of langer onder heb gebracht.

Soms wordt de politiek vergeleken met een grote schip die tientallen kilometers nodig heeft om van koers te veranderen. Ik vrees dat momenteel de tempo eerder vergelijkbaar is met continentale afdrijving.

Dat Den Haag vindt dat ze mijn verhoogde energierekening niet hoeven te betalen is begrijpelijk. Dat ik – en vele mensen met mij – geen kant op kan is wel een gevolg van falend beleid van de overheid. Ik ben afhankelijk van een staatspensioen en kan mijn inkomen niet meer significant doen stijgen.

Wat de Russen nu uitvoeren tegen Oekraïne heeft gevolgen voor heel veel mensen in Europa. De oorlog daar op zich is erg genoeg – onze vrijheden hier staan niet onder druk. Wij verwachten ook niet dat onze woningen tot puin gereduceerd worden. Toch treedt er nu inflatie op, een energiecrisis en dat allemaal bovenop een huisvestingscrisis dat nu wurggrepen uitdeelt.

Mijn voorspelling is dat armoede in Nederland zich onbeheerst gaat uitbreiden. Weet je wat ik leuk zou vinden? De eerste tweede kamer lid die zelf niet rondkomt met de verhoogde prijzen aan de microfoon horen. Zou dat een droom zijn of is dat moment toch dichterbij gekomen?

Vaak zijn maatregelen goed bedoeld maar missen draagvlak bij de mensen die ze moeten uitvoeren. Vaak ontbreekt een goede communicatie van de (nieuwe) beleidsregels binnen een organisatie, of vinden medewerkers dat hun eigen mening afwijken van nieuwe regels rechtvaardigt.

In het nieuws van vandaag was een verhaal uit Wales van een Koerdische vluchteling uit Iran die gebruik wil maken van gratis openbaar vervoer, een regeling ingevoerd sinds de opvang van vluchtelingen uit Oekraïne op gang kwam. Volgens de nieuwe regels voldoet hij er ook aan, maar door bekrompen optredens van ov medewerkers op de grond voelt hij zich regelmatig gediscrimineerd die vinden hij misbruik maakt van het systeem.

Dat dit onderdeel is van een globaal probleem met lippendienst snel betuigen zonder oprechte medeleven wat het lot van vluchtelingen betreft is een onderwerp apart. Daar heb ik het nu niet over.

Een ander voorbeeld stamt uit de tijd dat in Nederland het homohuwelijk een feit werd. Er waren trouwambtenaren die vonden dat ze op grond van hun eigen overtuiging mochten weigeren dergelijke huwelijken te voltrekken.

In beginsel is een arbeidsovereenkomst niet voorwaardelijk. Natuurlijk mag iedereen medewerking weigeren aan praktijken die de wet overtreden, maar waar daar geen sprake van is blijft maar een conclusie over: werkweigering.

Iedereen is vrij eigen overtuigingen te ontwikkelen. Er zijn wetten die gaan over het verkeerd uiten of toepassen van bepaalde opvattingen. Wanneer jouw overtuigingen betekenen dat jij jouw werk – waar je voor betaald wordt volgens een overeenkomst – niet naar eer en geweten kan uitvoeren is helaas jouw keuze beperkt. Jij kan jouw persoonlijke opvattingen opzij zetten en alsnog jouw opgedragen taken uitvoeren of jij kan ontslag nemen en een baan zoeken waar zo’n conflict niet in voor komt.

Waar de schoen wringt is de situatie waar de doelposten gaande de wedstrijd worden verschoven. Er gelden ineens regels of verplichtingen waar jij niet achter staat. Wanneer de nieuwe regels conform de wet zijn ingevoerd heb je als werknemer geen poot om op te staan. Hoe wrang dan ook, alleen een veranderingen van werkgever behoort tot de mogelijkheden; werkweigering is een gerechte aanleiding tot ontslag.

Het behoort tot de plichten van een werkgever om personeel zo goed mogelijk op te leiden en mee te krijgen bij nieuwe ontwikkelingen. Communicatie is vereist – iets dat in veel bedrijven lang niet altijd voldoende aandacht krijgt.

De overheid kan altijd goede voornemens uiten en vertalen in wetten en regels maar dat is niet het einde van het verhaal. Waar in de praktijk nieuwe regels gelden hangt alles af van hoe ze worden ingevoerd en worden zoveel werknemers mogelijk meegenomen hierbij.

Is het u opgevallen, dat vallen niet altijd door opstaan gevolgd wordt? Sis van Rossum (77) overleed recentelijk slechts 2 dagen na een val in haar woning. Acteur Eric Schneider (87) is net overleden, wederom ten gevolge van een valpartij.

Voor jongere, meer agile mensen klinkt het vast absurd misschien, maar ik kan je verzekeren dat omvallen wanneer je wat minder goed ter been bent echt geen pretje is.

Het hoeft niet eens in een botbreuk te zitten, al gebeurt dat natuurlijk ook. De doodsoorzaak heeft uiteindelijk weinig tot niets te maken met de valpartij zelf, alleen dat een series van stresspunten, zowel fysiek als mentaal, knappen ineens en leiden tot een catastrofe.

Mijn moeder (91) is ook zoiets overkomen. Zij viel om in de slaapkamer van haar woning. Zij struikelde gewoon. Wat daarna gebeurde eindigde een maand later in haar overlijden, doodsoorzaak totaal niet gerelateerd aan haar val.

Al had zij een alarm en was in contact met de meldkamer duurde het toch iets van 8 uur voordat een ambulance arriveerde. Al die tijd lag ze op de grond en kon ze niet op eigen kracht overeind komen. In het ziekenhuis werd ze verder goed verzorgd, maar de mentale klap was groot. Haar lijf worstelde met het opnieuw krachten bundelen maar dat werd belemmerd door een onderliggende conditie waar ze voorheen geen dagelijks last van had.

Mogelijk had een grootscheepse medische interventie geholpen maar bij mij had ze lang duidelijk gemaakt in haar volmacht aan mij dat ze zo’n ingreep niet wilde ‘als het zo ver is’. Haar antwoord op de vraag van de arts in het ziekenhuis of ze haar verder mochten onderzoeken was duidelijk: nee. Genoeg was genoeg.

Waar pleit ik voor? In ieder geval voor begrip van iedereen dat zwaartekracht fataal kan zijn voor mensen op leeftijd. Ik ben maar 66 maar zelf niet al te goed van been meer. Gisteren om de kerk te bezoeken moest ik mijn auto verder weg parkeren dan normaal dankzij de jaarlijkse braderie in die straat. Zonder schaamte pakte ik gewoon mijn wandelstokje mee. Dat helpt mij wat secuurder te lopen ten minste.

Thuis wanneer iets onder de bank rolt, bij voorbeeld, laat ik het eerder liggen dan zoeken. Wanneer ik eenmaal op de grond lig heb ik nu al de grootste moeite weer overeind te komen. Ben ik nu al afgeschreven? Ik dacht van niet! Maar ik moet rekening houden met fysieke beperkingen waar andere leeftijdsgenoten nog geen last van hebben.

Laten we met z’n allen zorgen dat stoepen en wandelpaden vrij van hindernissen blijven. Laten we rekening houden met een rollator in openbare ruimtes en winkels en dergelijke. Wieltjes gebruik ik zelf nog niet maar ik weet hoe het leven van mijn moeder ineens een stuk makkelijker werd toen ze accepteerde dat zij daar wel aan toe was.

Tot slot, blijf ik aan de grappige tekst in een aflevering van de Britse TV series ‘Keeping up appearances’ (in het Nederlands uitgezonden onder de titel ‘Schone schijn’. Hyacinth Bucket (uitgesproken ‘boeké’) bezocht een landhuis waar de vrouw des huizes (Bunty) dagelijks genoot van een middagborrel of twee. Ineens valt Bunty neer op de bank met de onvergetelijke woorden: Damn legs! Always the first thing to go!!

Gisteren vond de Britse versie van Prinsjesdag plaats in London. De Staatshoofd gaat bij een verenigde zitting van de beide kamers van het parlement het voorgenomen programma van de regering voorlezen ter markering van het begin van een nieuw parlementair jaar.

Bij talkshows en in de nieuwsmedia werd voor de verandering ook in Nederland hier aandacht aan besteed, niet vanwege de inhoud van de toespraak maar omdat juist voor het eerst in decennia Koningin Elizabeth dat zelf niet deed.

In de afgelopen 70 jaar dat ze op de troon zit heft zij maar twee keer verstek moeten geven, eerst toen ze zwanger was van Prins Andrew en later toen Prins Edward op komst was. Het is wel de eerste keer in ruim 500 jaar dat deze taak door de troonopvolger werd uitgevoerd in plaats van door ceremoniële functionaris van het parlement.

Mijn teleurstelling lag vooral bij de inhoud van de bijdragen van buitenlandse correspondenten en ‘royalty watchers’. Volgers twee schrijvers in het AD maakte Charles geen fouten bij het voorlezen van de toespraak. Nou, toch wel. Hele kleine, weliswaar, maar het was niet perfect. Mogelijk moet Engels dan je moedertaal zijn om dat te bespeuren.

Ook werd zijn optreden als een vuurdoop omschreven. Redacteurs opgelet! Het was eerder een oefenwedstrijd dan een inwijding. Hij heeft zeker vanaf zijn 21^e, toen hij tot Prince of Wales werd verheven, genoeg ceremoniële taken moeten uitvoeren en toespraken moeten geven. Hij heeft de speech ook niet zelf geschreven. Sterker nog, waar in bijna alle zinnen het over regering of ministers ging werd het in de eerste persoon geformuleerd (“My government…, my ministers…)” terwijl de regering nog steeds toebehoort aan Koningin Elizabeth.

Wat ik vaak mis bij buitenlandse correspondenten is inzicht in de diep gewortelde gevoelens van Britten. Mensen daar die de gloriedagen van de Engelse rijk hoog houden zorgden voor Brexit tenslotte. Ik doel dan niet op anti federale sentimenten die ook op het vasteland nog voor problemen en divisies zorgen, maar koppigheid over buitenlandse handel dat grote problemen in de toekomst zal veroorzaken nu de Verenigde Koninkrijk weer buiten de ‘common market’ zit.

Dezelfde mensen zullen ook niet zijn vergeten hoe Charles Diana jarenlang had bedrogen met zijn buitenechtelijke relatie met Camilla Parker-Bowles.

Nadat Elizabeth haar plek in de crypte van Windsor Chapel heeft ingenomen naast haar zeer geliefde Philip, zal Charles een aantal moeilijke jaren tegemoet gaan. Alleen William heeft het in zijn vermogen om een nieuwe tijdperk voor de Britse monarchie in te luiden, maar dat zal waarschijnlijk nog even duren. Zelfs dan is de toekomst niet zeker; ik heb nog niet get gevoel dat George tot een goede fakkeldrager zal ontpoppen, maar de tijd zal het leren.