Over vaccineren

Volkszanger Frans Bauer krijgt steun op sociale media voor zijn standpunt dat niemand verplicht is mee te delen of ze gevaccineerd zijn of niet, en artiesten hebben niet per definitie de taak om vaccinaties te promoten. Natuurlijk mogen ze dat doen als ze willen – de discussie ging om de verplichting.

Mijn belangrijkste sociale kring is mijn kerk. Daar, mede omdat de gemiddelde leeftijd ook hoog ligt, is vaccinatie geen moeilijk onderwerp. Niemand daar hoeft kleur te bekennen maar de meesten zeggen gewoon dat ze het al hebben laten doen. Dit hoeft geen drama te worden.

Het belang van de publieksgezondheid wordt door de overheid en de GGD uiteen gezet. Huisartsen zijn vertrouwenspersonen voor individuen. Wie verder in de publieksarena kleur wil bekennen mag dat doen – wel graag met onderbouwing. Iemand die zijn of haar keus niet prijs wil geven staat in hun recht om dat niet te doen – zo simpel is het.

Of toegang tot bepaalde activiteiten beperkt wordt op basis van testen, vaccinatie of opgebouwde weerstand is een keuze van de politiek en de branches zelf, zolang mogelijke uitsluiting van essentiële diensten rechtelijk is onderbouwd.

We zijn in Nederland de weg van meningsverschillen met elkaar uitpraten een beetje kwijt. Mogelijk uit een gevoel van onmacht worden stemmen verheven en dreigende of gewelddadige acties gepleegd. Hoe onrechtmatig beslissingen van de overheid lijken, uiteindelijk overeenkomstig onze status als democratie worden koersveranderingen alleen via de stembus afgedwongen. Natuurlijk moet er vervolgens een regeerakkoord komen dat recht doet aan de verkiezingsuitslag. De hoofdfiguranten in Den Haag dienen goed te beseffen dat hoe langer dit uitblijft, hoe ongeduldiger het volk wordt.

In de afgelopen weken is de televisiekijker getrakteerd op een zomerseries van de KRO/NCRV. Deze week worden de laatste 4 afleveringen uitgezonden van dit moderne drama. Zelf heb ik op NPO Plus die afleveringen bekeken zodat ik al begin de week weet hoe het afloopt.

Ik kan me series uit de 80^e jaren herinneren zoals De Appelgaard en Het Wassende Water; daar genoot ik enorm van, en ik moet zeggen dat ik zeker net zo geboeid was door het verhaal van de familie Praal in Swanenburg.

4 Weken lang hebben we per week het verhaal uit de ogen van een van de vier kinderen beleefd. Hetzelfde verhaal weliswaar, maar telkens komen nieuwe stukjes te weten waar we tijdens de voorgaande weken niet van op de hoogte waren.

Deze week de ontknoping met de beide ouders als doorgeefluik als het ware. Na donderdag zal ik dit stukje afmaken. Ik kan alleen nu zeggen dat de eerste vier weken zeker de moeite waren om te volgen.

Dat vanuit de politiek beloftes worden gedaan die lang niet altijd waargemaakt worden is te allen tijde. Toen ik jong was werd in Engeland vaak teruggekeken naar de tweede wereld oorlog. Bepaalde Movietoon beelden uit die tijd zitten nog goed in mijn geheugen waaronder de terugkomst van Chamberlain (Minister President van de VK 1937-1940) uit München in september 1938. In zijn hand een stukje papier waarop een intentieverklaring stond van Adolf Hitler en Neville Chamberlain om, onder andere, nooit weer oorlog tegen elkaar te voeren. Chamberlain vatte de overeenkomst samen in de kreet: “Peace in our time”, oftewel Vrede in onze tijd. Een jaar later werd oorlog verklaard tussen de twee landen die ruim vijf jaar zou duren.

Ik begreep toen dat veel Engelsen weinig waarde hechtten aan die intentieverklaring, maar de Britse parlement wilde niet overgaan tot voorbereidingen om oorlog te kunnen voeren.

Er is weinig veranderd. Politici maken beloftes maar de praktijk loopt vaak anders. De voorbeelden momenteel stapelen zich op. Corona steun, watersnood steun, terugbetaling gedupeerden van o.a. de kinderopvangtoeslagaffaire, compensatie aardbeving schade, noem maar op.

Voor de camera’s ziet het er mooi uit. Met veel persaandacht worden die beloftes meegedeeld. Naderhand blijkt dat lang niet alles uitkomt zoals feitelijk werd belooft. Regels worden samengesteld waardoor sommigen buiten de boot vallen.

Velen kijken er niet van op dat zulke beloftes niet of niet helemaal worden waargemaakt. Wat wel nieuw is de manier waarop we tegenwoordig op de hoogte worden gehouden van verschillende verhalen. Mogelijk zijn mensen van de internet generatie niet zo bewust van hoe het vroeger was, maar alles bewoog wat trager toen het nieuws alleen maar in kranten of op radio en televisie verscheen.

Er wordt vol optimisme gesproken over de noodzaak van een nieuwe cultuur in Den Haag, alsof een verflaag alle tekortkomingen in een woning kan oplossen. Mijn inschatting is dat Mark Rutte volledig bereid is in te stemmen met die wens, maar in werkelijkheid alleen sleutelen aan de manier waarop alles naar buiten komt. Achter de schermen zal wat hem betreft niets veranderen.

Vandaag leerde ik van de radio dat periodieke bosbranden vaak goed zijn voor de natuur op zich. Te vaak in hetzelfde gebied echter niet. Wordt het niet tijd dat de bosbranden van Rutte en de VVD goed geblust worden? Gezien het stemgedrag in de laatste verkiezingen kan dat keermoment helaas nog even op zich laten wachten.